موصوفست و پيش ازين به حكم فرمان جهت ايالت مملكت آذربايجان و توابع آن او را طلب فرموده بود بخرّمى و اقبال در كنف عزّ و جلال از سمرقند متوجّه گشته در اراضئ ييلقان و اصل شد و روز جمعه غرّهء جمادى الاوّل بعزّ طلعت همايون او آن اراضى مشرّف و منوّر گشت و از ورود رايات منصور او ابواب فرح و شادمانى بر روى جهانيان مفتوح شد و اسباب امّيدوارى عالميانرا ميسّر گشت و زبان روزگار اين بيت سراييدن گرفت [ شعر ]
هرجا كه قدم نهى و بردارى پى * گل بويد و لاله رويد اندر هر دى
ذكر احداث فرمودن نهر بيلقان
و چون يكى از اسباب تمدّن بلكه از ضروريّات ستّه آبست كه قوام معيشت انسان بدان منوطست بل اصل خلقت اشيا بر ان مربوط كه
وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ
و نيز حضرت عزّت در ذكر نعيم آخرت هرجا كه ياد باغ و بستان و نعم جاودان بهشت فرمود بآبهاى روان منّت نهاد كه
جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ *
همّت خسروانه و تهمت ملكانه متوجّه آن گشت كه جهت ساكنان آن مقام و رفاهيّت خاصّ و عامّ نهرى احداث فرمايد پس اوامر جهان مطاع نافذ شد تا از شواطئ نهر ارس جدولى احداث كردند كه بر ييلقان گذرد و آنچه از استعمال و مزروعات سكّان اراضى و قراى آن زيادت آيد مصبّ و مفرغ آن نهر كر باشد به مقدار شش فرسخ در عرض ده گز تخمينا و عامّهء ياساقيان لشكر منصور را بدان عمل مشغول گردانيد و امراى دولت را بكارفرمايئ ايشان بازداشت تا در مدّت كما بيش يك ماه از عملى چنان عظيم كه مالا كلام كار يك ساله بود فارغ شدند و بيمن دولت ابدپيوند و نيّت پاك اين حضرت شهر و ولايت بدان معمور شد