خواجه محمّد بن يحيى نيشابورى دانشمند و فقيه شافعى روزگار سروده است .
ديوان خاقانى شروانى ، ص 155 - 156 .
( 369 ) . ( ص 1329 ) : خواجه عصمت اللّه بخارى : خواجه فخر الدين عصمت اللّه بن مسعود بخارى از دانشمندان و شاعران اوايل عهد تيمورى است ، كه نسبش به جعفر بن ابى طالب مىرسيد . او در اشعارش گاه با عنوان عصمت و گاهى نصيرى تخلص مىكرده . ابتدا در خدمت خليل سلطان - پسر ميران شاه و نوهء تيمور - بود و تا مرگ اين شاهزاده در 814 ه . ق در رى همراه او بود و حتى همراه با جنازه مخدومش تا سمرقند رفت . پس از آن به بخارا كوچ كرد . سپس به نزد الغ بيگ رفت و پس از چندى دوباره به بخارا بازگشت و تا سال 829 ه . ق كه فوت كرد در آن شهر بود .
اشعار ديوان او به حدود 7500 بيت مىرسد و برخى شمارهء ابياتش را تا بيست هزار رسانيدهاند . و برخى غزليات عاشقانه و سخنان عارفانهء او در زمان شاهرخ تيمورى در ميان مردم شهرت زيادى داشت . او مانند بسيارى از معاصرانش مذهب شيعه داشت و يا تمايل به تشيع ، كه اين موضوع از بعضى اشعار او مستفاد مىشود . براى آگاهى بيشتر ، ر . ك : تاريخ ادبيات ايران ، ج 4 ، ص 286 .
( 370 ) . ( ص 1331 ) :
« اللّه اللّه كه تلف كرد و كه اندوخته بود »
اين مصرع ، مصرع دوّم اين بيت حافظ است :
دل بسى خون به هم آورد ولى ديده بريخت * اللّه اللّه كه تلف كرد و كه اندوخته بود
به مطلع غزل :
دوش مىآمد و رخساره برافروخته بود * تا كجا باز دل غمزدهاى سوخته بود
ديوان حافظ ، ص 426 .