بيكهاى اناطولى اختصاص داده شد . براى آگاهى بيشتر ، ر . ك : تاريخ دولتهاى اسلامى و خاندانهاى حكومتگر ، ج 2 ، صص 349 - 350 .
( 337 ) . ( ص 1181 ) :
حكم المنيّة فى البريّة جار * ما هذه الدّنيا بدار قرار
اين بيت مطلع قصيدهء مشهور على بن محمد تهامى شاعر عصر عباسى در رثاى فرزند كوچكش است ؛ براى آگاهى بيشتر ، ر . ك : ديوان التّهامى ، ص 461 .
( 338 ) . ( ص 1184 ) : اولادنا اكبادنا : امثال و حكم ، ج 1 ، ص 313 .
( 339 ) . ( ص 1189 ) : . . . صواب آن دانست كه قراتاتار را از آن ديار كوچ كرده به ماوراء النهر برند . . .
به گفتهء ابن عربشاه ، بايزيد سه وصيت به تيمور كرد : يكى اينكه روميان را نكشد كه آنان آبروى دين اسلاماند ، دوم آنكه تاتار را بدين ديار نگذارد كه سرمايهء نابكارى و ناسازگارىاند و سوم آنكه مسلمانان را از زادگاه و خانمانشان آواره نسازد و . . . ؛ ابن عربشاه تأكيد مىكند كه تيمور اين سفارشها را به نيكوترين وجهى پذيرفت و در اجراى آن كوشيد ؛ براى آگاهى از فحواى اين وصايا و اقدام تيمور در كوچ قراتاتار ، ر . ك : زندگى شگفتآور تيمور ، صص 159 - 162 .
( 340 ) . ( ص 1198 ) : . . .
گاه خوشى خوش شود گه هم آتش شود * تعبيههاى عجب يار مرا خوستخوست
بيت فوق از غزليات مولانا ( غزل 466 ) در كليات شمس است . كليات شمس ، ج 1 ، ص 271 .
( 341 ) . ( ص 1201 ) : الكلام يجرّ الكلام كلام سوى كلام مىكشد . خزينة الامثال ، ص 150 ؛ امثال و حكم ، ج 1 ، ص 218 .