مرا ، سه رطل ، خويشتن غرق كنم ماهى برآمد سه رطل ، خبر بجنيد رسيد پرسيد گفت حكم وى آن بودى كه اژدهائى « 1 » برآمدى و او را بگزيدى « 2 » ] .
ابو جعفر حدّاد گويد [ استاد جنيد كه ] به مكّه بودم ، موى سرم دراز شده بود مرا هيچچيز نبود كه بحجّام دادمى كه موى من باز كردى ، من به حجّامى رسيدم كه در روى وى اثر خير ديدم ، او را گفتم اين موى من باز كنى « 3 » خداى را گفت نعم و كرامة در پيش او يكى از ابناء دنيا « 4 » نشسته بود [ تا موى باز كند « 2 » ] او را برانگيخت و مرا بنشاند و موى [ من ] بازكرد پس كاغذى به من داد ، درمى چند در آنجا ، گفت باشد كه ترا اين به كار آيد ، به خرج كن من اين بستدم و اعتقاد كردم با خويشتن كه اوّل چيزى كه مرا فتوح باشد بدان حجّام آرم ، در مسجد رفتم ، يكى مرا پيش آمد از برادران و گفت برادرى از آن تو ترا صرّهء فرستيده است از بصره ، در آنجا سيصد دينار ، من برفتم و آن بستدم و پيش حجّام بردم و گفتم كه اين به خرج كن حجّام مرا گفت اى شيخ شرم ندارى گفتى موى من براى خداى باز كن پس به مثل اين باز پيش من آيى بازگرد « 5 » عافاك اللّه .
هامش
( 1 ) - متن عربى : ان يخرج له افعى . ترجمهء افعى به اژدها درست نيست .
( 2 ) - مب : ندارد .
( 3 ) - مب : موى سرم دراز شد و چيزى نداشتم كى موى سر بازكردمى پيش حجام شدم در وى توسم خيرى ديدم گفتم اين موى بردارى .
( 4 ) - مب : و مردى از ابناى دنيا پيش .
( 5 ) - مب : و كاغذى سيم فرا من داد و گفت اين برخى در حوايج خويش صرف كن ، فراگرفتم و اعتقاد كردم كى هرچ كى اول در دست من افتد بوى دهم در مسجدى شدم كسى پيش من آمد و گفت كسى از بصره آمده است و صرهء زر آورده است سيصد دينارست برگرفتم و به نزديك حجام بردم گفتم اى برادر اين در برخى از كارهاى خويش صرف كن روى فرا من كرد و گفت شرم ندارى كى مرا گويى موى من باز كن خداى را پس مرا گويى بر آن چيزى فرا گير برو .