نامه شاه عباس به جلال الدين اكبر پادشاه هند « 1 »
بهترين فصلى كه طوطى ناطقه در بوستان بدايع آفرينش و شكرستان مجامع دانش و بينش زبان به بيان آن آرايد ، اظهار حمد و سپاس درگاه احديت و ذكر نعمت و منقبت حضرت رسالت عليه و آله افضل الصلوات و التحية است . اما طى اين بيدا ، بنابر قصور الفاظ و عبارات و نقصان مجازات و استعارات اولى است . چه در معرض اداى چنين مدعائى در آمدن خود را مورد توبيخ و عرصهء تشنيع ساختن است .
لاجرم به حكم درك العجز عن الادراك ادراك عنان يكران انديشه از قطع اين وادى حيرتفزا به جانب دعا كه بهترين هديهء دوستان بىرياست انصراف داده به مراسم تهنيت نصرتى كه از اثر اخلاص محبان منسوبان آن آستان ثريا مكان را رخ نموده و شرح فتوحاتى كه به يمن همت اكسير خاصيت مخلص صافى طويت روى داده و بنابر مقدمه كه در ملاطفهء سامى مندرج بود اظهار آن موجب ابتهاج خاطر خورشيد انجلاى بندگان سپهر اعتلا خواهد بود مىپردازد .
اميد كه همواره اسباب سلطنت و كامرانى و موجب نصرت و كشورستانى در تزايد و تضاعف باد و از ميامن الطاف الهى و حسن التفات و ارتباط صورى و معنوى وارثى و مكتسبى حضرت عالم پناهى از اين جانب نيز شاهد هر مقصود كه در آئينهء
هامش
( 1 ) - عنوان نامه در نسخه : جواب كتابتى كه جلال الدين اكبر پادشاه مصحوب مير محمد معصوم بكرى به خدمت نواب گيتى ستانى نوشته به انشاى كمترين ( - عبد الحسين نصيرى طوسى )