آتش اين اختلافات از 555 ه ببعد در هرگوشهاى از ايالت كرمان شعلهور شده بود و چون قواى داخلى و مردان جنگى طرفين كفاف زدوخوردها و قطع ماده را نميداد ، هركدام از جانبى كمك خواستند ، تورانشاه از فارس كمك خواست و اتابك زنگى و او پنج هزار تن لشكريان خود را در سيرجان متمركز كرد و بقول صاحب تاريخ « محنت مضاعف شد و فتنهء تازه متولد » ، دخالت مادر براى صلح فيما بين بىنتيجه ماند . بهرامشاه نيز ناچار براى اينكه نيروى تازهاى بدست آورد به ملك مؤيد آيبه در خراسان متوسل شد ( 565 ه . )
تغيير راه تجارت
بهرامشاه ، جواهر و پول فراوان از كرمان فقير به مؤيد هديه برده بود ، و در برابر تسليم اين ذخائر مردم ، سه هزار مرد جنگى گرسنه بر داشت و به كرمان ( جيرفت ) باز گشت و در جنگى كه بين ارسلان و بهرامشاه در گرفت لشكر كرمان شكست خورد .
اما آسيبى كه به جيرفت وارد شد نه چندان است كه بتوان باز گفت .
توضيح اينست : در آنروزگار راه تجارتى بزرگ دنيا از بندرهاى ايران ميگذشت ، زيرا هنوز كانال سوئز ممرى براى تجارت نبود ، راه هرموز كه پيشبندر ميناب محسوب مىشد به جيرفت مىآمد و سپس به كرمان و آنگاه به يزد و خراسان و ساير نواحى كشور ميرفت .
اين راه به چند دليل بر ساير راههاى تجارتى آن روزگار برترى داشت :
- راه تجارتى نخستين ( سند ) كه كالاى دريا بار هند را حمل ميكرد از موانع و خصوصا از تنگهء خيبر ميگذشت تا به راه ابريشم متصل شود و عبور ازين راه از جهت صعوبت و اشكالات و عدم امنيت نه تنها در آنروزگاران ، بلكه امروز هم تا حدودى متعذر است و نامقرون به صرفه .
- راه دوم ، طريق بندر « طيس » بود ، و اين طريق ، هرچند بندرگاهش مناسب مينمود ، اما عبور از بيابانهاى خشك بلوچستان و مكران و بىسامانى كاروانها در ريگزارهاى سيستان ، تجارت دريا را گران از كار درمىآورد .