روز بعد بواسطهء عاليجاهان مستر موره و چارچيل « 1 » براى دوستدار پيغام دادند كه من در اينجا بمانم تا در باب تكاليف دولت انگليس جواب اولياى دولت ايران برسد . و در اين ضمن بتوسط ايشان چنين اظهار داشتند كه اگر من اختيار قبول تكاليف آخرى انگليس را مىداشتم جناب شما تفسير سه فقره تكاليف مزبوره را كه عبارت از روابط ايران با افغانستان و فقرهء قونسولهاى انگليس و تغيير صدارت عظمى باشد رجوع بدولت انگليس خواهيد نمود .
من باوجود اينكه مأيوس بودم از قبول كردن دولت ايران آن تكاليف را ، ولى محض اينكه سند براى توقف خود پيدا كنم و دليلى بر كمال ميل ايران بدوستى دولت انگليس آشكار نمايم ، بايشان گفتم اگر در لشكركشى دولت انگليس توقيفى واقع بشود ، و قرار ملاقات تازه با من بدهند كه در آن ملاقات بتوانم اظهارات خود را بيان بسازم ، و از چند فقرهء لازمه كه يكى توقيف لشكركشى است اطمينان حاصل نمايم ، مضايقه نخواهم داشت تا رسيدن جواب توقف نمايم .
باز آن جناب ملاقات خود و اصلاح كار را منحصر بقبول اولتيماتوم سابق دولت خود نموده بودند . اولا چون حتى المقدور همراهى با آن جناب را تكليف خود مىدانستم ، دويم از براى آشكار شدن كمال همراهى دولت ايران بدولت انگليس كه ديگر هيچ جاى شك و شبهه نماند ، سيم باميد اينكه بعد از قبول اين اولتيماتوم رفع برودت خواهد شد و كارها به آسانى خواهد گذشت و دولت انگليس بعد از ملاحظه اينچنين همراهى با كمال مهربانى اشكالاتى را كه دولت ايران به آنها گرفتار است خواهد نمود ، من بر خلاف دستور العمل خود بموجب نوشتهء سلخ شهر ربيع الاول 1273 بر عهدهء خود گرفتم ، و جميع تعهدات خود را چه در باب هرات و چه در خصوص سفارت انگليس و قبول اولتيماتوم مزبور ختم نمودم .
هامش
( 1 ) - در اصل چنين است و مقصود همان چرچيل سابق الذكر است .