صادقانه خودم كه اول ورود خود به جهت ملاقات آن جناب اظهار نمودم ، چگونه اتفاق افتاد كه از آنطرف آنهمه تأمل و اكراهها از ديدن من بظهور رسيد .
يقين دارم كه آن جناب هرگز فراموش نخواهند نمود كه من به جهت درك ملاقات شما و تسهيل مذاكره چهقدرها كوشش نمودم ، و تحمل چه نوع حالات را بر خود روا داشتم ، و آخر الامر بىآنكه با آن جناب ملاقات نمايم ، و بىاينكه هيچيك از مطالب دولت خود را بتوانم حالى كنم ، برحسب اصرار آن جناب تخليهء هرات را به جهت رفع منازعهء فيما بين بر عهدهء خود گرفتم . حتى در اين باب از اختيار خود بمراتب تجاوز نمودم . ولى در حينى كه خيال ميكردم كه بواسطهء قرار امر هرات رفع برودت فيما بين به كلى شده است ، با كمال تعجب ديدم كه آن جناب چند مطلب كه بهيچوجه دخلى به مسألهء اصلى نداشت ، و هيچ سفيرى نمىتوانست در آن نوع مطالب مذاكره نمايد به اين جانب اظهار نمودند . چنان تكاليف ، دليل واضحى بود كه مقصود دولت انگليس وراى حفظ دوستى دولت ايران است .
اما باز به جهت تكميل اهتمام خود خواستم آن جناب را ملاقات نمايم كه شايد بطورى كه مغاير شأن سلطنت ايران نباشد راه اصلاحى پيدا شود ولى آن جناب در حين ملاقات بر خلاف اميد من اظهار داشتيد كه بهيچوجه مأذون نيستيد كه مطالب دولت ايران را بشنويد و اختيار نداريد . بنابراين ديگر براى من در اسلامبول تكليفى باقى نماند .
لهذا در آن مجلس صراحة اظهار نمودم كه بعد از سه روز از اسلامبول حركت خواهم نمود ، و مراتب تكاليف شما را بدولت ايران رسانيده و در ضمن اين ملاقات بموجب نوشتهء تازه بر حسن نيت دولت ايران در خصوص هرات كه خبر گرفتن آن رسيده بود اعلام جديدى به آن جناب دادم .
سفرنامه فرخ خان امين الدوله ( مخزن الوقايع ) ( فارسى ) — صفحة 148
مساهمون: حسين بن عبد الله سرابى
ص١٤٨