سرشناسان ، در نظر فرزند ابى طالب جرمى بزرگ و تجاوز بحقوق مسلمانان بشمار ميرفت ، و على ( ع ) كه پيشواى عدالت و برابرى انسانى بود هرگز به زير بار چنين گناهى نمىرفت .
( 1 ) اموال مسلمانان بايد در راه مصالح آنها و تأمين زندگى محرومان و مستمندان صرف شود و رئيس دولت حق ندارد كه آنها را به خود اختصاص دهد يا بكس و كارش ببخشد زيرا چنين كارى خيانت به خدا و مردم است و امير المؤمنين بروزگار زمامداريش اين سياست مالى عادلانه را اجرا كرد و هرگز خانه و ملكى نگرفت و به آسايش و رفاه نپرداخت و جز جامهء كهنهء خويش لباسى نپوشيد و خوراك لذيذى نخورد و از كاميابيهاى زندگى بهرهاى نبرد و زندگانيش برابر با زندگانى بيچارگان و محرومان اجتماع بود ، چنان كه هارون از پدرش عنتره نقل مىكند كه روزى بديدار على ( ع ) در بناى خورنق كوفه رفتم و ديدم قطيفهاى كهنه بر دوش دارد و هوا بشدت سرد است به او گفتم :
« اى امير المؤمنين خداوند براى تو و خاندانت از بيت المال بهرهاى مقرر داشته ، چرا با جانت چنين مىكنى ؟ فرمود ( به خدا قسم ، من جامهاى از مال مردم نپوشيدهام و اين قطيفه را با خود از مدينه آوردهام ) « 1 » .
او براى پرهيز از سرما لباسى جز همان قطيفه كه از مدينه آورده بود بر تن نداشت در صورتى كه مىتوانست جامههاى حرير گرانبها بپوشد ولى او هرگز نمىخواست از اموال عمومى بنفع خود استفاده كند و حتى چيزى بخاندان و پسرانش اختصاص دهد ، چنان كه ابو رافع متصدى بيت المال مىگويد « 2 » :
هامش
( 1 ) - الكامل 8 / 173
( 2 ) - نام ابو رافع ابراهيم بود ، ميگويند او مردى قبطى بود كه مسلمان شد و بعضى نوشتهاند كه غلام عباس عموى پيغمبر بود و چون عباس مسلمان شد ابو رافع پيامبر را به مسلمان شدن او بشارت داد و از بندگى آزاد شد مرگ او بگفتهء بعضى در زمان عثمان و بقول ديگر در زمان على ( ع ) بود ( استيعاب 4 / 70 )