فردا كردن ( دهخدا ) .
تسويق : مالك گردانيدن كسى را بر كار خود ( منتهى الارب ) .
تسويل : بيراه كردن شيطان كسى را ( نفيسى ) گمراه كردن شيطان را ( دهخدا ) .
تشاهد : گواهى دادن با هم ، با هم حاضر شدن و ملاقات كردن ( نفيسى ) .
تشفى : شفا جستن ، شفا يافتن ( آنندراج ) .
تشمر : آماده شدن كار را ، اداره كردن و مهيا شدن براى كارى ( دهخدا ) .
تشوير : خجلت و شرمسارى ( غياث اللغات ) پريشانى ، آشفتگى ( نفيسى ) .
تشييد : استوار و محكم كردن ( غياث - اللغات ) استوارى و افراختگى ( نفيسى ) .
تصاريف : ج تصريف ، تبديلات و انقلابات و حوادث زمانه ( نفيسى ) .
تصلف : لاف زدن ( غياث اللغات ) .
تصون : خود را از معايب حفظ كردن ( دهخدا ) .
تضايق : تنگ گرديدن ( منتهى الارب ) .
تضريب : ميان قومى به هم برآوردن ، سخنچينى كردن ( نفيسى ) تفتين كردن ، و دشمنى انداختن ( دهخدا ) درست به همان معنايى كه امروز مىگويند فلان كس براى ديگرى زد .
تطرب : به طرب آوردن و شادمان كردن ( منتهى الارب ) .
تعادى : دور شدن ( منتهى الارب ) .
تعديد : شمردن ، شمار كردن ( غياث - اللغات ) .
تعريك : گوشمال دادن ( آنندراج ) .
تعزير : نكوهيدن ، ملامت كردن ( نفيسى ) .
تعنيف : درشتى كردن ، سرزنش كردن ( آنندراج ) ملامت نمودن به درشتى ( منتهى الارب ) .
تعويل : يارى خواستن از كسى ( نفيسى ) .
تغابن : زيانكارى و زيانافكندگى و افسوس ( نفيسى ) .
تغار : طشت گلى را گويند ( برهان ) طشت گلين و سفالين و آوندى كه سواران در آن خوراك اسب خود را ريزند ( نفيسى ) .
تفت : گرم ، تند ، تيز ، باشتاب ( معين ) .
تفخيم : بزرگ گردانيدن ، بزرگ داشتن ( نفيسى ) بزرگداشت ، اعظام ( معين ) .
تفرس : دانستن به علامت و نشان ( منتهى - الارب ) دريافت به فراست و زيركى و ادراك و فهم و هوشيارى ( نفيسى ) .
تفسيدن : گرم شدن ( برهان ) سوختن ( نفيسى ) .
تفصى : از دشوارى و تنگى بدرآمدن ( غياث اللغات ) خلاص شدن انسان از مضيقه و بليه و دين ( منتهى الارب ) .
تقارير : ج تقرير ( نفيسى ) .
تقبيل : بوسه دادن ( آنندراج ) .
تقرر : قرار گرفتن ( آنندراج ) استقرار و استحكام و اثبات و استوارى ( نفيسى ) .
تقريع : مضطرب و بىآرام ساختن ( منتهى - الارب ) بيقرارى ( غياث اللغات ) .
تغمار / تقمار : به معنى تيرى آمده كه پيكان نداشته باشد و به جاى پيكان گرهى داشته باشد ( مقالات محمد شفيع ) .
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1001
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠٠١