( 1382 م . ) مرد . ممالك او بين دو پسرش تقسيم گرديد به اين ترتيب كه در آذربايجان و عراق نصيب سلطان احمد و قسمتى از كردستان فقط يكسال سهم بايزيد شد . در موقع استيلاى امير تيمور و تسخير ايران شمال و ارمنستان در سالهاى 786 - 788 ( 1384 - 1387 . م ) بغداد و الجزيره و ديار بكر و وان در سال 796 ( 1393 م . ) سلطان احمد به مصر گريخت و به سلطان برقوق از ملوك مماليك آنجا پناه جست و به كمك آن سلطان پس از مراجعت امير تيمور بر بغداد استيلا يافت .
از اين تاريخ تا فوت امير تيمور ( 807 - 1496 م . ) ايام عمر سلطان احمد به تصرف و از دست دادن ممالك اجدادى او گذشته و يك بار نيز در 808 در بغداد به تخت نشسته است ولى نزاع او با قرايوسف تركمان و هجوم او به آذربايجان و منتهى شدن آن به شكست و مرگ او در 813 ( 1410 م . ) دوره حيات او را خاتمه بخشيده است . نواده او شاه ولد بغداد را تا سال 814 ( 1411 م . ) تحت حكومت خود داشت و زوجهء او تندو كه قبلا در حباله نكاح سلطان برقوق آمده بود مدتى بر واسط و بصره و شوشتر حكومت كرد ولى در اين حال خراجگزار شاهرخ تيمورى بود تا آنكه در 819 پسر شاه ولد جاى او را گرفت بعد برادران اين شخص يعنى اويس ( 822 - 429 ) و محمد و برادرزاده ايشان حسين در اين حكومت بودند و امراى قرهقويونلو به قتل حسين سلسله آل جلاير را برانداختند .
سال هجرى اسامى 736 شيخ حسن بزرگ
757 شيخ اويس
777 حسين
784 - 785 بايزيد ( در كردستان )
784 سلطان احمد ( كه مكرر به توسط امير تيمور در فاصله سنوات 896 - 807 از عراق رانده شده )
913 - 714 شاه ولد
مربوط به صفحه 692 زبدة التواريخ
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 965
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص٩٦٥