بشورى واگذار مىشود ، بيعت از آن خداست و امر بمعروف و نهى از منكر مجرى است .
( 1 ) امام از تمرد اين گروه از دين برگشته ، مضطرب شد و « عبد اللّه عباس » را به نزدشان فرستاد ، شايد براهشان آورد و فتنه را بخواباند ، ولى به او گفت هرگز در مورد نظرات آنها از آيات قرآن استفاده نكن ، زيرا اين قاريان مقدس مآب لجباز ، با تو ، به مجادله مىافتند و به مخاصمه ميپردازند .
« ابن عباس » در جمعشان وارد شد و ناگزير با آنها به مجادله و بحث پرداخت و گفت :
- چرا با حكمين مخالفيد در صورتى كه خداوند در قرآن فرموده است : « اگر خواهان اصلاح باشند خدا آنها را با هم موافق مىكند » « 1 » .
خوارج به او جواب دادند :
- آنچه خداوند حكم و بررسى آن را بمردم واگذارده امورى است كه بخودشان بستگى دارد ، ولى امورى كه اختصاص به حكم و امضاى خدا دارد ، كسى حق اظهار نظر دربارهء آن را ندارد ، مثل حكم خدا دربارهء زناكار كه صد تازيانه است و دربارهء دزد كه بريدن دست اوست ، كسى نميتواند دربارهء اين احكام اظهار نظر كند .
« ابن عباس » در ردّ گفتار و دلائلشان چنين گفت :
- خداوند در قرآن ميفرمايد : « دادگرانى از شما دربارهء آن حكم مىكنند » « 2 » .
- آيا تو حكم در شكار و اختلاف بين زن و شوهر را با مسئلهء
هامش
( 1 ) - سورهء نساء ، آيهء 35 .
( 2 ) - سورهء مائده ، آيهء 95 .