ش
شلتاق : باشتلم و زور و ستم و بىرسمى اموال از مردم ستدن .
ط
طوى : آش ، تغاره ، ميهمانى دادن .
ق
قاپوچيان : جمع قاپوچى دالاندار ، دربان ، وصاف آنندراج .
قاق : معرب يا مترك - تركى شده - كلمهء ( كاك ) فارسى است كه بمعنى خشك شده مىباشد ، مانند : گوشت كاك ، خربزهء كاك ، نان كاك ، يا گوشت قاق ، نان قاق . فرهنگ غياث اللغات سنگلاخ .
قباق : يا قپاق - قپق افكندن و هدف زدن ، فرهنگ غياث اللغات .
فرهنگ رشيدى .
قپق : بفتحتين چوب هدف كه در ميدان نصب كرده و جنگجويان آن را با تير هدف سازند . و نيز كدوئى را گويند كه در ميدان بر سر چوب قپق ميگذاشته و آن را هدف ميكردهاند . فرهنگ غياث اللغات .
قبچاق : دشت يا صحراى قپچاق ( بابا و جيم عربى و فارسى ) نام دشتى در تركستان و نام طائفهء كه در آنجا سكونت دارند . فرهنگ سنگلاخ . ديوان لغات الترك . غياث اللغات .
قترماق : بىمصرف ، بيكار . ديوان لغات الترك .
قسراق : به ص 423 مراجعه شود .
قشلاق : « قشلق فعلل ( بكسر القاف و اللام و سكون الشين و القاف ) : البيت الشتوى و كذالك كل شيئى اعد للشتاء » « 1 » . ديوان لغات الترك - كاشغرى
هامش
( 1 ) - فرهنگ تركى به عربى از محمود بن الحسين بن محمد كاشغرى - سال تأليف 472 ه .