و روضه و گنبد بسيار عالى است و مطاف اغلب مردمان فارس و عراق است با نهايت شكوه و آبادى اطراف زيارت شد . راه ما بين مهيار و قمشه كه تقريبا در امتداد جنوب و شمال است چهار فرسنگ و نيم تمام [ است ] .
از مهيار الى سه ربع فرسنگ راه در امتداد كوچهباغات قديم و ديوارهاى خرابه كه گويا آثار خيابانها و كوچهبندىهاى مهيار بوده است در كنار شهر قنات مهيار سير شود و پس از آن تا يك فرسنگ و نيم عبور راه از صحرائى است صاف و مسطح بدون آبادى كه الى قمشه هم بهجهت عبور كالسكه مانعى و خرجى متصور نيست و پس از آن آسياى معروف به آسياشاه كه موقوفه مدرسه چهارباغ است به نظر آيد و پس از آن در سمت يسار جاده به اندك فاصله و در دامنه كوه مرغاب دهات آباد ديده شود كه از جمله شاه على اكبر و قريه اسبه و كرم انشين و منوچهرآباد پديدار و خالى از صفا و منظرى نيست . در سمت يمين جاده ماهور و دامنه دسته كوه معروف به دره عسلى است كه در شمال غربى قمشه پيوسته ديگر معروف به كوه شترى پيوند و سيم تلگراف از اين دامنه عبور كند . تلگرافخانه دولتى در قمشه نيست و حال آنكه ايجاد آن بهجهت اهالى لازم و موجب دعاگوئى عابرين خواهد بود .
شكارگاه اين حدود بيشتر در حدود كوه مرغاب و دملا است كه از هر نوع جنس شكار خاصه كبك و قوچ و ميش در اكثر فصول به دست آيد و از قرار مذكور در كوهسار دره عسلى هرچند گاهى پلنگهاى متعدد ديده شده ، اجناس و مأكولات قصبه قمشه فراوان و تسعيرى ندارد و دهات و قراء امتداد اين راه در بلوك معروف به سيمران سفلا واقع شده . در حدود قمشه نوع معدن يافت شود . نمك
دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 148
مساهمون: سيد على آل داوود
ص١٤٨