هامش
( 144 ) - آل عمران / 154
( 145 ) - طه / 81
( 146 ) - همزه / 6 و 7
( 147 ) - ابراهيم / 18
( 148 ) - فتح / 20
( 149 ) - مائده / 33
( 150 ) - تمثل : ر . ك امثال و حكم ، على اكبر دهخدا ، ج 1 : ص 269
( 151 ) - آل عمران / 167
( 152 ) - طه / 44
( 153 ) - انعام / 179
( 154 ) - اصل : [ من ] مكرر
( 155 ) - اصل : [ ساخته ] مكرر
( 156 ) - ظ : مىپردازند
( 157 ) - قصص / 70
( 158 ) - اصل : به شرحى
( 159 ) - انعام / 59
( 160 ) - يس / 82
( 161 ) - تمثل : ر . ك امثال و حكم ، على اكبر دهخدا ، ج 1 : ص 89
( 162 ) - انعام / 61
( 163 ) - انعام / 104
( 164 ) - حجر / 46
( 165 ) - احزاب / 26
( 166 ) - بقره / 249
( 167 ) - انفال / 19
( 168 ) - آل عمران / 13
( 169 ) - فتح / 20
( 170 ) - زمر / 74
( 171 ) - نجم / 31
( 172 ) - آل عمران / 149
( 173 ) - شعراء / 14
( 174 ) - تمثل : ر . ك امثال و حكم ، على اكبر دهخدا ، ج 1 : ص 240
( 175 ) - كهف / 62
( 176 ) - آل عمران / 134
( 177 ) - ظ : مجال
( 178 ) - كهف / 18
( 179 ) - از سادات مششعى خوزستان است كه پس از مرگ برادرش سيد عبد الله ، از طرف حكومت مركزى صفويه در اصفهان به واليگرى حويزه نايل شد . وى يكى از واليان معروف حويزه است كه در زمان او در سال 1109 ه . ق شاه سلطان حسين فرمانى به عنوان لشكركشى به بصره به نام وى نوشت . فرج الله بصره را به آسانى گشوده و از اينجا نام او بلند شد . ( ر . ك تاريخ پانصد سالهء خوزستان ، احمد كسروى ، تهران ، خواجو ، 1314 ، ص 95 - 93 )
( 180 ) - مائده / 3
( 181 ) - نصر / 1
( 182 ) - نصر / 2
( 183 ) - بقره / 257
( 184 ) - نور / 40
( 185 ) - اصل : كردند
( 186 ) - صافات / 35
( 187 ) - فتح / 29
( 188 ) - شرح / 10
( 189 ) - شرح / 4
( 190 ) - براى تحقيق بيشتر پيرامون اين شخصيت رجوع شود به تاريخ پانصدسالهء خوزستان ، احمد كسروى ، تهران ، خواجو ، 1362
( 191 ) - علق / 6 و 7
( 192 ) - توبه / 73
( 193 ) - اصل : مىباشد
( 194 ) - رعد / 11