و قوانين موافقت و مودت بين الحضرتين تاكدى « 1 » يابد كه دست تصاريف ادوار « 2 » از عدم « 3 » آن عاجز آيد تا « 4 » از ميامن آن احوال « 5 » عباد انتظام يابد « 6 » و رخنهء امور « 7 » بقاع و بلاد التيام پذيرد و هريك را از جانبين ذكر جميل و اجر « 8 » جزيل مدخر ماند ان شاء الله تعالى آنچه درين باب مخلص دولتخواه را از طلب محبت و مودت و مصافاة و موافقت روى نمود معلوم علوم شريفه گردانيد و يقين است كه در انجانب نيز بمحمدت و ارتضا مقرون افتد و اتحادى ( * ) كه از ميامن آن جهانيان رغد « 9 » معيشت يابند « 10 » دست دهد ان شاء الله تعالى
نوع دوم
بعد از تبليغ اوراد دعا و تصدير « 11 » افراد ثنا انهاء راى « 12 » جهانآراى « 13 » گردانيده مىآيد كه حكمت بالغهء ربانى در تفويض مصالح جهانبانى « 14 » بسلاطين دينپرور و ملوك عدلگستر آن بوده كه رعايا بل ساير برايا كه ودايع حضرت
هامش
( 1 ) - ت : تاكيدى
( 2 ) - ث : كه - افزوده شده
( 3 ) - پ : مهمّ ، ت : هدم
( 4 ) - پ : كه ، ت : حذف شده
( 5 ) - ت : مصالح
( 6 ) - ت : حذف شده
( 7 ) - ت : حذف شده
( 8 ) - ت : اجرى
( * 9 ) - ت : كه جهانيان از ميامن ان رعد
( 10 ) - پ : حذف شده ، ث : نيابند
( 11 ) - پ : نصيب
( 12 ) - ت : حذف شده
( 13 ) - پ : ارى
( 14 ) - ب پ : جهانيان