ساخته كه ضابطهء تراكيب « 1 » برحسب هر عصر و زمان مختلف و متفاوت مىشود و تراكيب منشيان سابق افاضل وجود و استادان « 2 » جهان رشيد الدين وطواط و بهاء الدين محمد بغدادى و نور الدين منشى و رضى الدين خشّاب سقى الله ثراهم و جعل فراديس « 3 » القدس مثواهم « 4 » با وجود تفوق در مراتب فصاحت و رجحان در معارج براعت و بلاغت مصطلح ابناء روزگار در لواحق اعصار نيست و « 5 » البته آن قاعده مهمل و آن ضابطه غير « 6 » مستعمل مىماند و قرايح « 7 » بلغاء دهر و فضلاى عصر در ادوار زمان بايراد تركيبى « 8 » غريب و ترتيبى « 9 » مستحسن بديع اسعاف و انجاح مىنمايد « 10 » لكلّ زمان دولة و رجال اگر كلمهء چند مناسب عادت اهل اين « 11 » روزگار بر وجهى كه معهود و مستعمل است نه مطوّل « 12 » مملّ و نه موجز « 13 » مخلّ « 14 » در سلك بيان ( * ) اندراج و انخراط « 15 »
هامش
( 1 ) - پ : تركيب
( 2 ) - ت : استاد آن
( 3 ) - ت : فراديس
( 4 ) - آ ب ث : مثويهم ؛ پ : مثوهم
( 5 ) - ت : حذف شده
( 6 ) - پ ث : نا
( 7 ) - ب : فرايح ، پ : فراع ، ث : فرايح
( 8 ) - پ : و تركيبى
( 9 ) - ت : ترتيب
( 10 ) - آ ب ت : مىنمايند
( 11 ) - ب : آن
( 12 ) - آ ب ث : مطولى
( 13 ) - آ ب : موجزى
( 14 ) - آ : فخلّ ، ت : محلّ
( * 15 ) - پ : انخراط و اندراج