و از ميان مشغله « 1 » دور تر « 2 » و بر مهبّ رياح « 3 » ننشيند و بحضور بزرگتر از خود كتابت نكند كى متضمن اهانت باشد و بر مقامى ننشيند كى اگر بزرگتر ازو « 4 » كسى بيايد او را مقام به دو « 5 » بايد داد « 6 » كه ان را باصطلاح كتّاب مكان قلعه گويند و تصور آمدن آن شخص دايما ذهن كاتب را « 7 » مشغول و پريشان دارد و در صحاح اللغة جوهرى مذكورست كى « 8 » قلعه بضم قاف منزلى را گويند كى وطن را نشايد و مجلس قلعه آن باشد كه صاحبش هردم از انجا برخيزد و بجاى ديگر نشيند و گويند هم « 9 » على قلعة اى على رحلة يعنى بر سر كوچاند و قلعه كسى « 10 » را گويند كى از زين منقلع شود و در هيچ حال ثابت نتواند بود و مال عاريت را نيز قلعه گويند و « 11 » فى الخبر « 12 » بئيس « 13 » المال القلعة « 14 » فى الجمله مجموع « 15 » معانى قلعه به يكديگر نزديك است و بر سرعت انتقال دلالت دارند و در زمان و مكان نيز بايد كى « 16 » تمامت شرايط كه موجب « 17 »
هامش
( 1 ) - ت : مشعله
( 2 ) - ب : حذف شده
( 3 ) - ب : ر ؟ ؟ ؟ ا ؟ ؟ ؟ ح
( 4 ) - آ : از خود
( 5 ) - ث : حذف شده
( 6 ) - آ : بالاى سطر نوشته شده
( 7 ) - ت : حذف شده
( 8 ) - ت : حذف شده
( 9 ) - ت : حذف شده
( 10 ) - ت : كس
( 11 ) - ث : حذف شده
( 12 ) - ث : الحديث
( 13 ) - ب : يئس ، ث : ؟ ؟ ؟ پس
( 14 ) - ب : العله
( 15 ) - ث : حذف شده
( 16 ) - ت : حذف شده
( 17 ) - ث : بر موجب