( 31 )
( مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ )
: ( مثل سنّتى كه در عذاب قوم نوح و عاد و ثمود و اقوام بعد از آنها جريان يافت و خدا هرگز اراده ستم نسبت به بندگان نمىكند )
( 32 )
( وَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنادِ )
: ( و اى قوم من ، من براستى از روز قيامت مىترسم ، روزى كه بانگ و فرياد از هر سو بلند مىشود )
( 33 )
( يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ ما لَكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ )
: ( روزى كه از عذاب روى مىگردانيد ولى از ناحيهء خدا هيچ حافظى نداريد كسى كه خدا گمراهش كند ، ديگر هيچ هدايت كنندهاى نخواهد داشت )
در ادامه صحبت ، مؤمن آل فرعون مجددا رو به قوم خود كرده و مىگويد : من براستى از همان عذابى كه بر سر اقوام گذشته آمد بر شما بيمناكم من از روزى مىترسم كه مانند يك عادت هميشگى بر اقوام سابق يكى پس از ديگرى جارى شد ، چون كفر ورزيدند و پيامبرانشان را تكذيب كردند ، خداوند هم آنها را مجازات كرد و گرنه خدا هرگز نمىخواهد به بندگان خود ستم كند . اى قوم من از روز قيامت بر شما بيمناكم روزى كه ستمگران يكديگر را با صداى بلند صدا مىزنند و داد و فريادشان به آه و واويلا بلند مىشود ، همان روزى كه شما و همه ستمگران براى فرار از شدّت عذاب آتش به اين سو و آن سو مىگريزيد تا راه نجاتى بيابيد ولى هيچ پناهى نخواهيد داشت ، چون اگر پناهى باشد از ناحيهء خداست و او هم كه شما را پناه نمىدهد ، چون او به عنوان مجازات كفر شما ، شما را گمراه كرده و كسى كه خدا گمراهش كرده ، ديگر راهنمايى نخواهد داشت .
( 34 )
( وَ لَقَدْ جاءَكُمْ يُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَيِّناتِ فَما زِلْتُمْ فِي شَكٍّ مِمَّا جاءَكُمْ بِهِ حَتَّى إِذا هَلَكَ قُلْتُمْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ مِنْ بَعْدِهِ رَسُولًا كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتابٌ )
: ( و سوگند مىخورم كه يوسف قبل از اين با معجزات آشكار بسويتان آمد امّا شما همواره نسبت به دينى كه برايتان آورده بود در شك بوديد ، تا آنكه از دنيا رفت آنوقت گفتيد : خدا هرگز بعد از او رسولى را برنمىانگيزد ، اينچنين خدا هر فرد اسرافگر