سال 857 ق ملك ظاهر چقمق بمرد و فرزند او عثمان به جاى او نشست و به « منصور » ملقب گرديد و پس از يك ماه و نيم به دست اينال اسير گشت . قائم خليفه اينال را به جاى او به حكومت برگزيد و لقب « اشرف » به وى داد . چيزى نگذشت كه ميان قائم و اشرف خلاف روى داد و دامنهء آن به جائى كشيد كه به سال 859 ه . ق اشرف ، خليفه را از منصب خلافت خلع كرد و او را به اسكندريه روانه كرده به زندان افكند . قائم به سال 863 ق در زندان درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل قائم ) .
محمد بن حسن بن على نواجى شافعى قاهرى مصرى قاضى اديب نحوى عالم ماهر .
ولادتش به سال 785 يا 788 در قاهره و وفاتش به سال 859 واقع گرديده است ( ريحانة الادب ، ذيل نواجى و معجم المؤلفين ، ج 9 ، ص 203 ) .
كمال الدين محمد بن همام الدين عبد الواحد اسكندرى سيواسى صوفى و فقيه حنفى . او در شهر سيواس و اسكندريه قاضى بود و چندى در مدارس قاهره تدريس كرد و كتبى چند در اصول و غير آن دارد . مولد او به سال 788 و وفات در 861 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن همام ) .
سلطان جنيد يا شيخ جنيد مرشد و پيشواى صوفيان صفويه پدر سلطان حيدر و نوادهء شيخ صفى الدين اردبيلى . وى پسر سلطان ابراهيم صفوى بود و در 851 در اردبيل به جاى پدر به رياست صفويه نشست . جهان شاه قراقويونلو از كثرت مريدانش متوهم شده او را از آنجا تبعيد نمود . سلطان جنيد از اردبيل فرار كرد و عاقبت به دياربكر رفت . در آنجا خواهر اوزون حسن آققويونلو را به حبالهء نكاح درآورد و چندى بعد به اردبيل بازگشت و بعد به خيال جنگ با مخالفان افتاد . عاقبت نزديك طبرسران مورد حملهء قواى شروان شاه خليل بن شيخ ابراهيم قرار گرفت و به قتل رسيد ( دائرة المعارف فارسى ، ذيل سلطان جنيد ) .
جلال الدين محمد بن احمد بن ابراهيم شافعى محلى از اكابر علماى شافعيه و اعجوبهء زمان خود بوده است . در فقه و اصول و كلام و نحو و منطق و تفسير و ادبيات و ديگر فنون متداوله بر ديگران مقدم بوده و از قبول قضاوت كه تكليفش كردند امتناع ورزيده در مدرسهء برقوقيه و مؤيديه به تدريس فقه پرداخت . وفاتش در سال هشتصد و شصت و چهار هجرت در هفتاد و سه
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 457
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٥٧