مورخ شافعى مصرى . پدرش از علما و دانشمندان عهد خود بود . ابن حجر در سال 827 منصب قاضى القضاتى يافت با اين حال پيوسته به تدريس و وعظ اشتغال داشت . بيش از يكصد و پنجاه تأليف داشته كه از آن جمله است الاصابة فى تميز الصحابة و فتح البارى فى شرح البخارى ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن حجر ) .
مولانا يحيى سيبك فتاحى از حملهء علم و فضل خراسان و از شعراى قرن نهم كه در جميع علوم ماهر بود و در فن عروض مسلم و مشهور ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل فتاحى ) .
ابراهيم بن موسى بن بلال بن عمران بن مسعود الكركى ثم القاهرى الشافعى ( برهان الدين ) عالم در قرائات ، عربى ، تفسير ، فقه و اصول كه به سال 776 يا 775 در كرك زاده شد و در رمضان 853 درگذشت . ( معجم المؤلفين ، ج 1 ، ص 118 ) . ولى صاحب معجم المؤلفين در ميان تأليفات او اسمى از فتاوى نياورده و در كشف الظنون هم چيزى نيافتم .
ابن عربشاه شهاب الدين ابو العباس احمد بن محمد بن عبد الله حنفى . اصلا ايرانى و مولد او در سال 791 به دمشق بوده است . هنگام هجوم تيمور به شام وى به سمرقند رفت ( 803 ) و در 832 به زيارت خانه توفيق يافت و در 840 در قاهره به صحبت تغرى بردى نايل گشت و بدانجا بود تا در 854 درگذشت . كتاب معروف عجائب المقدور فى نوائب تيمور از اوست ( لغت نامهء دهخدا با تلخيص ، ذيل ابن عرب شاه ) .
امير شاهى سبزوارى آق ملك بن جمال الدين شاعر قرن نهم ايران و ملازم بايسنقر ميرزا بوده .
شعر كم گفته ولى آنچه از او باقى مانده جزيل و محكم است . ديوانش مكرر به چاپ رسيده .
وفات امير شاهى به سال 857 اتفاق افتاده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل امير شاهى ) .
سيف الدين ظاهر مكنّى به ابو سعيد چقمق دهمين سلطان مماليك برجى مصر . در سال 842 به اتفاق امراء و اعيان دولت پس از جمال الدين يوسف عزيز به حكومت مصر نشست . وى مردى دوستدار علما و كريم و صالح بود و مدت چهارده سال با كمال عدالت ملك راند و در 857 كناره كرد و تخت ملك به پسر خود ابو السعادات ملك منصور فخر الدين عثمان گذاشت و بعد از يك ماه وفات يافت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ظاهر ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 455
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٥٥