( ريحانة الادب ، ذيل مقريزى ) .
جهانگير تركمان پسر على بيك از امراى سلسلهء آققويونلو بود كه به قول طبقات سلاطين اسلام از 848 تا 871 و به قول دائرة المعارف فارسى از 848 تا 857 حكومت كرد و به دست برادرش اوزون حسن مغلوب شد .
علاء الدوله بن بايسنقر ( ميرزا ركن الدين ) وى از شاهزادگان تيمورى است و مردى عياش و خوشگذران و عارى از رسوم جلادت و جهانگيرى بود . پس از فوت ميرزا بايسنقر به امارت ديوان اعلى منصوب گشت و هنگامى كه در هرات قائم مقام بود ادعاى استقلال كرد و مدت يك سال بر تخت سلطنت بنشست تا اين كه به سال 852 از مقابل لشكر الغ بيك گوركان به استراباد منهزم گشت و از آنجا نيز مدتها آواره و سرگردان شد تا سرانجام در اوايل سال 865 ق در كنار درياى قلزم در خانهء ملك بيستون رستمدارى درگذشت و نعش او را به هرات بردند و در مقبرهء مهد عليا گوهرشاد آغا به خاك سپردند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل علاء الدوله ) .
ناصركيا ابن محمد معروف به امير سيد بن مهدى حسينى از پادشاهان گيلان است و به روز جمعه 12 ذى القعدهء سنهء 851 درگذشت . وى بعد از وفات پدرش به سلطنت گيلان رسيد و چهارده سال پس از او سلطنت كرد ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ناصركيا ) .
قاضى تقى الدين ابو بكر احمد بن شهبهء دمشقى صاحب كتاب طبقات الشافعيه و تفسير و كتاب الاعلام بتاريخ الاسلام كه ذيلى بر تاريخ ذهبى است . وفات او به سال 851 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن شهبه ) .
لابد مقصود طالب جاجرمى است كه در تاريخ وفات او اختلاف است و آن را در 854 و 884 نيز نوشتهاند . شاعر ايرانى ، از كدخدا زادگان جاجرم و شاگرد آذرى طوسى بوده است . در اوايل جوانى به فارس رفت و مدت 30 سال در شيراز به خوشدلى روزگار گذرانيد و مناظرهء گوى و چوگان را در شيراز به نام سلطان عبد الله بن ابراهيم سلطان تيمورى نظم كرد . قبرش پهلوى قبر حافظ است ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن حجر ابو الفضل شهاب الدين احمد بن على عسقلانى ( 773 تا 852 ) محدث و فقيه و
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 454
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٥٤