آل باوند يا باونديان سلسلهاى از امراى محلى مازندران هستند كه سه شاخه از آنها به نامهاى كيوسيه ، اصفهبدان ، و كينه خواريه تقريبا به طور متوالى و روى هم رفته نزديك هفتصد سال يعنى از حدود سنهء 45 ه . ق تا 750 در طبرستان فرمانروائى كردهاند ( دائرة المعارف فارسى ) .
على بن عثمان بن ابراهيم بن مصطفى بن سليمان الماردينى الحنفى المعروف به تركمانى ( علاء الدين ) ( 683 تا 750 ه . ق ) فقيه ، اصولى ، نحوى ، لغوى ، مفسر ، محدث ، فرضى ، حاسب ، اديب ، شاعر و نويسنده كه به افتاء ، تدريس و قضاوت اشتغال داشت و در قاهره درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 7 ، ص 145 ) .
ابن الوردى زين الدين ابو حفص عمر بن مظفر بن عمر بن ابى الفوارس محمد وردى قرشى بكرى شافعى معرى اديب و فقيه و لغوى . مولد او به سال 689 در معرة النعمان و وفات او به حلب به طاعون سال 749 بود . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن الوردى ) .
ابن قيم الجوزيه شمس الدين ابو عبد الله محمد بن ابى بكر حنبلى شاگرد و پيرو ابن تيميه به عدم خلود عذاب عصات معتقد بود و زيارت مسجد خليل ( حبرون ) را حرام مىشمرد بدين سبب دستگير و محبوس گرديد . مولد او به سال 619 و وفات در سنهء 751 بوده است . كشف الظنون وفات او را به سال 765 مىگويد . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن قيم الجوزيه ) .
مقصود از آل چنگيز ، طايفهء طغا تيموريه است . چون طغا تيمور خان نوادهء برادرى چنگيز خان بود . با وجود كشته شدن طغاتيمور خان به دست خواجه يحيى سربدارى ، فرزندان او تا سال 812 در جرجان و حوالى آن حكومت داشتند ( تاريخ مغول ، ص 477 ) .
تقى الدين على بن عبد الكافى بن على بن تمام سبكى انصارى خزرجى مكنى به ابو الحسن در عصر خود شيخ الاسلام و از مفسران و مناظران بود . در سبك مصر متولد شد و به قاهره رفت و از آنجا به شام نقل كرد و در سال 739 قاضى شام شد و در پايان عمر به قاهره بازگشت و در همانجا به سال 756 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل تقى الدين ) .
ابن الفصيح احمد بن على بن احمد همدانى ملقب به فخر الدين و مكنى به ابو طالب و معروف به ابن الفصيح از اكابر علماى حنفيه و جامع علوم عقليه و نقليه مىباشد و رياست
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 430
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٣٠