مذهبى در عهد خود به دو منتهى و در مقبرهء ابو حنيفه تدريس مىكرده است . در سال 755 هجرى قمرى در هفتاد و پنج سالگى درگذشت ( ريحانة الادب ، ذيل ابن فصيح ) .
قاضى عضد الدين ايجى ( 701 تا 756 ) عبد الرحمان بن احمد از مردم شهر ايج ( ايگ ) پايتخت قديم ولايت شبانكاره از فضلاى بزرگ عهد شاه شيخ ابو اسحاق اينجو و امير مبارز الدين محمد و شاه شجاع و از معاصرين خواجه حافظ شيرازى است و به يك واسطه شاگرد قاضى القضاة ناصر الدين بيضاوى محسوب مىشود . . . قاضى در ضمن محاصرهء شيراز از طرف مبارز الدين از آنجا خارج شد و به شبانكاره رفت ولى در آنجا امير شبانكاره با قاضى نساخت و قاضى را در قلاع شبانكاره محبوس نمود و دانشمند مزبور در حبس بود تا در سال 756 فوت كرد ( تاريخ مغول ، ص 510 ) .
محمود جانى بيك دهمين خان از خانان باتو است كه از 1340 تا 1375 ميلادى ( 759 ه . ) در قبچاق غربى سلطنت مىكرده است . وى آخرين خاندان جوجى است كه به سال 759 ه .
درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل جانى بيك ) .
شيخ حسن كبير يا شيخ حسن بزرگ يا حسن جلاير يا حسن ايلكانى متوفاى 757 از امراء و سرداران معروف عهد ايلخانيان و مؤسس و اولين پادشاه سلسلهء آل جلاير ، پسر امير حسين جلاير از الجاتاى خاتون ( خواهر سلطان الجايتو ) پسر عمهء سلطان ابو سعيد بهادر خان و از مشاهير امراء و سرداران او بود . . . ( دائرة المعارف فارسى ) .
اينجويان سلسلهاى از امراى فارس هستند كه از 703 تا 758 حكومت كردهاند . اين سلسله منسوب به شرف الدين محمود شاه اينجو ، وكيل املاك خاصهء ايلخانى يعنى املاك اينجو هستند كه وزارت فارس و بحرين و يزد و كيش داشت و نسب خود را به خواجه عبد الله انصارى مىرسانيد و در اواخر سلطنت ابو سعيد بهادر خان مكنت زياد و استقلال تام داشت . بعد از او پسرانش مسعود شاه اينجو و شيخ ابو اسحاق اينجو در فارس قدرت تمام به هم رسانيدند اما استقلال واقعى آنها در واقع با شيخ ابو اسحاق شروع شد كه در 742 ملك اشرف چوپانى را از آن ولايت رانده خود علم استقلال برافراشت . با قتل او در 758 سلسلهء خاندان اينجو انقراض يافت ( دائرة المعارف فارسى ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 431
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٣١