منصور بن فلاح بن محمد بن سليمان يمنى مكنّى به ابو الخير و ملقب به تقى الدين نحوى .
احمد بن يوسف بن حسن بن رافع كواشى موصلى مفسر و فقيه شافعى ، مكنى به ابى العباس و ملقب به امام موفق الدين . صاحب طبقات از ذهبى آرد كه احمد در عربيت و قرائات و تفسير بارع بود و شاگردى پدر خويش و سخاوى كرده بود . در زهد و صلاح و تبتل و صدق عديم النظير بود و سلطان و رجال بزرگ به زيارت او مىشدند و او بر آنان محلى نمىنهاد و به پيش پاى ايشان برنمىخاست و عطيات آنان نمىپذيرفت . او را كشف و كرامات بود و به ده سال پيش از مرگ نابينا شد . كواشى در جمادى الآخر سال 680 به موصل درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل احمد بن يوسف ) .
ارطغرل سلطان عثمان خان غازى بانى دولت عثمانى و جد اعلاى سلالهء عثمانيه است .
براى شرح احوالش رجوع شود به قاموس الاعلام تركى ، و لغت نامهء دهخدا ، و از سعدى تا جامى ص 238 .
ابن خلكان شمس الدين ابو العباس احمد بن ابراهيم بن ابى بكر بن خلكان بن ناوك بن عبد الله . . . الاربلى الشافعى يكى از بزرگان علما و صدور رؤسا . به سال 608 در شهر اربل به مدرسهء ملك معظم مظفر الدين بن زين الدين متولد و در 621 صحيح بخارى را از شيخ صالح بن هبة الله شنوده در سنهء 626 از موطن خويش به حلب رفته و سالى چند ببوده و در سال 633 به دمشق اقامت داشته است . در سال 636 نايب قاضى القضاة مصر و در 659 قاضى القضاة دمشق گرديده و پس از پانزده سال باز به مصر رفته سپس به سمت متولى قضا به شام بازگشته است . او به سال 680 از منصب قضاى شام مستعفى و در 681 درگذشته است . كتاب نفيس او موسوم به « وفيات الاعيان و انباء ابناء الزمان » يكى از بزرگترين و نافعترين كتابهاى فن رجال است . اين كتاب به ترتيب حروف معجم ، ترجمهء 846 تن از بزرگان امراء و وزراء و علماء و جز آنان را شامل است . ابن خلكان را نيز اشعارى لطيف حاكى از طبعى سليم و ذوقى مستقيم است ( لغت نامهء دهخدا با تلخيص ) .
منگوتمر ( تيمور ) پسر هلاگو و اولجاى خاتون و برادر اباقا كه بيست و پنج روز پيش از مرگ برادرش اباقا خان درگذشت و به مقام سلطنت و ايلخانى نرسيد ( تاريخ مغول ، ص 218 و
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 403
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٠٣