گرفت . در 531 حمص را چندين ماه محاصره كرد ولى به تصرف آن موفق نشد . هدف نقشههاى وى تصرف دمشق بود . در 539 شهر مهم ادسا را از صليبيون گرفت . دو سال بعد به قلعهء جعبر در بين النهرين حمله كرد اما در آنجا به دست چند تن از غلامان خود كشته شد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابراهيم بن عثمان بن محمد الكلبى الغزى ( 441 تا 524 ه . ق ) از شاعران خوب غزهء فلسطين بود كه سفرى دراز به عراق و خراسان نمود و آل بويه را مدح گفت . در خراسان درگذشت و در بلخ به خاك سپرده شد ( الاعلام ، ج 1 ، ص 44 ) .
ابن تومرت ابو عبد الله محمد بن عبد الله . مولد او بين 470 و 480 هجرى در قريهاى از كوه سوس الاقصى از بلاد مغرب است . در جوانى به مشرق مسافرت كرد و بدانجا علوم دينى فرا گرفت . پس از آن به مغرب بازگشت و ادعاى مهدويت كرد و به امر به معروف و نهى از منكر پرداخت و نسب خود به على بن ابى طالب عليه السّلام پيوست . مردى موسوم به عبد المؤمن بن على كه پس از وى به نشر دعوت او پرداخت پيروى او گزيد و دعوت آنان قوت گرفت . در 517 ابن تومرت ، عبد المؤمن را به جنگ مرابطين فرستاد و سپاه او هزيمت يافت ليكن به علت ضعف مرابطين دوباره قوت گرفتند تا در سال 522 يا 524 ابن تومرت وفات كرد و عبد المؤمن به وصيت او جانشينش و سرسلسلهء موحدين شد ( لغت نامهء دهخدا ) .
بارع دباس حسين بن محمد بن عبد الوهاب بن احمد بن محمد دباس ، ابو عبد الله نحوى ، شاعر معروف به « بارع » در همين سال درگذشت ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 524 و نيز الاعلام ، ج 2 ، ص 280 ) .
حماد بن مسلم الدباس الرحبى زاهد مشهور و راوى صاحب كرامتى بود كه شاگردان زيادى داشت ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 525 ) .
ابو العلاء زهر بن عبد الملك بن محمد بن مروان الايادى ( م 525 ه . ق ) فيلسوف و طبيب اندلسى اهل اشبيليه كه در شرق اندلس پرورش يافت ( الاعلام ، ج 3 ، ص 84 ) .
عبد المؤمن بن على الكومى مؤسس دولت مؤمنيه به مغرب و افريقا و تونس است . به سال
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 354
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٥٤