( لغت نامهء دهخدا ) .
غازى بن گمشتگين از امراى سلسلهء دانشمندى است كه از 499 تا 529 در ولايت كاپادوكيا حكمرانى كرد ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 139 ) .
ابن بادش ابو جعفر احمد بن على اديب نحوى اندلسى ( 491 تا 528 ) در كشور خويش شهرتى داشته . در 528 وفات كرده است ( لغت نامهء دهخدا و اعلام زركلى ) .
مسترشد بالله فضل بن احمد بيست و نهمين خليفهء عباسى به سال 485 ه . ق متولد شد و در سال 512 پس از مرگ پدرش با وى به خلافت بيعت كردند . مردى عالى همت و شجاع و فصيح بود . در اواخر عهد خلافتش سلطان مسعود بن ملكشاه سلجوقى در همدان قيام كرد و خليفه با سپاهى به جنگ او آمد ولى در ميدان جنگ ، لشكريان او از اطاعتش سرباز زدند و گريختند و سلطان مسعود به سال 529 وى را دستگير كرد و هنگامى كه قصد ورود به بغداد داشت در دروازهء مراغه جمعى از باطنيان كه از جانب سلطان سنجر سلجوقى مأمور بودند او را به قتل رساندند و جسدش را در مراغه دفن كردند .
ابو الحسن عبد الغافر بن اسماعيل الفارسى ( 451 تا 529 ه . ق ) عربى دان ، مورّخ و حديث شناس ايرانى الاصل بود كه به خوارزم ، غزنه و هند سفر كرد . اهل نيشابور بود و در همين شهر درگذشت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 157 ) .
ابو عبد الله محمد بن حمويه بن محمد الجوينى ( 449 تا 530 ه . ق ) شيخ صوفيهء خراسان بود كه فقه و اصول را نزد امام الحرمين آموخت . سپس به عبادت روى آورد . پادشاهان به ديدارش مىآمدند و او به سراغ آنها نمىرفت و هديهء آنان را نمىپذيرفت . قطعه زمينى داشت كه خدمتكارش در آن كار مىكرد و هرگز از اموال وقفى استفاده نمىكرد ( الاعلام ، ج 6 ، ص 343 ) .
ابو عبد الله محمد بن الفضل بن احمد الصاعدى الفراوى ( 441 تا 530 ه . ق ) محدّث و فقيه شافعى كه در نيشابور زاده شد و همانجا درگذشت . چون مدتى در مكه و مدينه اقامت داشت به « فقيه الحرم » معروف شد . نسبتش به « فراوه » شهرستان كوچكى در نزديكى خوارزم بود ( الاعلام ، ج 7 ، ص 221 ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 356
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٥٦