ابو بكر الجصاص احمد بن على الرازى ( 305 تا 370 ه . ق ) از فضلاى رى بود كه ساكن بغداد شد و همانجا درگذشت . رياست حنفيان به دو رسيد و خواستند او را بر مسند قضاوت بنشانند كه نپذيرفت ( الاعلام زركلى ، ج 1 ، ص 165 ) .
ابو عبد الله حسين بن احمد بن خالويه از علماى نحو و لغت بوده و مذهب كوفيان و بصريان را خلط مىكرده و به حلب در خدمت بنى حمدان به سال 370 درگذشته است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن خالويه ) .
ابو منصور محمد بن احمد بن ازهر ازهرى هروى لغوى امام مشهور در لغت . وى فقيه شافعى مذهب بود علم او در لغت غلبه داشت و بدان اشتهار يافت . وى در طلب لغت بلاد عرب را پيموده است . ولادت او به سال 282 و وفاتش در اواخر سال 370 و به قولى 371 در شهر هرات بوده است . مؤلف كشف الظنون ذيل تهذيب اللغة وفات او را 370 و ذيل شرح اسماء الحسنى 738 نوشته است كه نخستين صحيح است ( لغت نامهء دهخدا ) .
احمد بن ابراهيم بن اسماعيل الاسماعيلى الجرجانى الشافعى ( ابو بكر ) ( 277 تا 371 ه ) محدث و فقيهى بود كه از راويان بسيارى روايت نمود و به تدوين حديث پرداخت . در 10 رجب در جرجان درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 1 ، ص 135 ) .
محمد بن احمد بن عبد الله المروزى الشافعى شاگرد قفال ، در گذشته به سال 371 ( معجم المؤلفين ، ج 8 ، ص 283 ) .
شيخ كبير ابو عبد الله محمد بن خفيف ديلمى شيرازى ( م 371 ه . ق ) صوفى و زاهد مشهور قرن چهارم هجرى قمرى و از بزرگان مشايخ صوفيه به شمار بوده است . در تصوف و كلام و عقايد و فقه نزديك سى كتاب و رساله تصنيف كرده است . وفاتش در شيراز اتفاق افتاده و همانجا مدفون شده است ( دائرة المعارف فارسى ) .
صمصام الدوله با كاليجار مرزبان ديلمى ( متوفاى 388 ه . ق ) چهارمين پادشاه از سلسلهء آل بويه در فارس و پسر عضد الدولهء ديلمى بود . بعد از وفات پدر در بغداد به سلطنت نشست اما بعد از چهار سال سلطنت در آنجا برادرش شرف الدولهء ديلمى او را گرفته در 376 به يكى از قلاع
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 307
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٠٧