لذا قرآن نوريست كه حق را از باطل و خير را از شرّ و سعادت را از شقاوت جدا مىنمايد و در مرحله دوّم راه روشنى است كه همه رهروان خود را در متن و وسط راه نگهداشته و آنها را به سوى خداى عزيز و حميد مىبرد .
( 2 )
( اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ وَيْلٌ لِلْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ شَدِيدٍ )
: ( خدائى كه هر چه در آسمانها و زمين است از آن اوست و واى بر كافران از عذاب شديد ) ، پس هر چه در آسمانها و زمين است از آن خداست و او عزيزى است كه در هر چه بخواهد به هرگونه تصرّف مىنمايد و تصرّف او پسنديده و محمود است ، زيرا تصرّف ، وقتى ناپسند است كه شخص متصرّف ، مالك آن نباشد و عقل يا شرع يا عرف به او اجازهء تصرف نداده باشد ، در حالى كه خداى متعال متصرف و مالك حقيقى همهء كائنات است ، لذا او حميدى است كه افعالش پسنديده و محمود است و مقتضاى صفت عزّت او اين است كه هر كس دعوت او را ردّ كند و نعمت او را كفران نمايد ، مورد عذاب و قهرش واقع گردد ، پس واى بر كافران از عذاب سخت و شديد .
( 3 )
( الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً أُولئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ )
: ( همان كسانى كه زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح دادهاند و راه خدا را سدّ كرده و آن را منحرف مىخواهند ، آنان در گمراهى دورى هستند ) ، در اينجا اوصاف كافران را شرح مىدهد كه دنيا را بر آخرت برگزيده و آن را غايت و هدف نهايى خويش قرار دادهاند و اين اعمال آنها مستلزم آنست كه آخرت را از اساس نفى كنند ، چون اگر آخرت اثبات گردد غايت بودن آن نيز ثابت خواهد بود و چنانچه غايت بودن آن منتفى گردد اعتقاد به آخرت نيز منتفى خواهد بود و انسان در زندگى هدفى جز رسيدن به سعادت ندارد و حيات باقى است و با مرگ بدن حيات پايان نمىيابد ، بلكه مرگ تنها انفصال روح از بدن است و حيات باقى در سراى آخرت