مردم به تو نخواهد رسيد ، پس خانوادهات را شبانه از شهر بيرون ببر ، هيچ كدام از شما متوّجه پشت سر خود نباشد ، تنها همسرت را همراه نبر ، چون او نيز مانند آنان گرفتار عذاب خواهد شد و موعد عذابشان صبح است و مگر صبح نزديك نيست ؟ ) ، فرشتگان مرسل به جهت تسّلاى خاطر آن حضرت به ايشان گفتند ناراحت نباش ، ما فرستادگان پروردگارت هستيم و بدان كه اينها شرّشان به تو نمىرسد ، چون تو به تكيهگاه و ستون محكمى اعتماد كردهاى كه هرگز اولياء خود را رها نمىكند ، يعنى خدا حامى توست ، در جاى ديگر دربارهء ادامهء ماجرا مىفرمايد :
( وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ )
، « 1 » ، ( آنها به قصد سوء به ميهمانان لوط حملهور شدند ، پس ما چشمانشان را كور كرديم ) ، و فرشتگان به لوط دستور ميدهند كه خانوادهء خود را شبانه از شهر بيرون ببرد ، آن هم بگونهاى كه هيچيك از ايشان به پشت سر خود نگاه نياندازد و جمله بعدى استثناء از ( اهلك ) است نه از كلمه ( احد ) يعنى همهء خانوادهات را شبانه حركت بده جز همسرت ، زيرا به او همان عذابى مىرسد كه به ساير قومت خواهد رسيد ، چون همسر لوط عليه السّلام مؤمن نبود و اعمال پليد قومش را مىپسنديد و خداوند اراده كرده بود كه او از هالكان باشد
( إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِينَ )
« 2 » ، و آنگاه مىفرمايد موعد عذاب و هلاكت آنها صبح است و آيا صبح نزديك نيست ؟ ، يعنى علّت اينكه ملائكه با عجله به لوط گفتند ، كه شبانه اهلش را بيرون ببرد ، آن بود كه صبح و موعد عذاب نزديك بوده و يا لوط از ايشان درخواست تعجيل عذاب براى قومش نموده و آنها در جواب گفتهاند كه چيزى به صبح نمانده و صبح نزديك است ، به هر جهت هنگام طلوع فجر عذاب الهى آنها را فرا گرفت
( فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ )
« 3 » ، و صيحهاى آسمانى آنها را هلاك كرد .
هامش
( 1 ) - سوره قمر ، آيه 37 .
( 2 ) - سوره حجر ، آيه 60 .
( 3 ) - سوره حجر ، آيه 73 .