فساد حسّاد تاب عتاب
وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ
[ 54 / 9 ] كشيد .
ابراهيم خليل كه بناى بيت خلّت ربّ جليل افراشت ، حسود « 1 » عنود بر او رقم
اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ
[ 29 / 24 ] نگاشت .
موسى كليم كه در فسحت طور تجلّى در مقام تدلّى بر مى [ خاست ] « 2 » ، حاسد فاسد او را در مضيق
لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ
[ 26 / 29 ] مىخواست .
عيسى كه از مقام بلند پايهء روح بخشى دم مىزد ، عدوّ جاحدش فرياد
قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ
[ 4 / 157 ] مىزد .
عقل كلّ طفل مكتب حضرت مصطفى بود - صلّى اللّه عليه و عليهم اجمعين - ، طعنهء ابو جهلى توبيخ [
وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ
[ 68 / 51 ] مىنمود . ]
ابيات « 3 »
گل به چمن بر چهره افروخته * خار ز نارِ حسدش سوخته
مهر « 4 » بر اورنگِ فلك رُخ فروز * شب پر و كُنجِ حسد و تابِ « 5 » سوز
مه به فلك پادشه انجم است * عوعو سگ درد سر مردم است
و از نظاير اين سخن تواند بود سرگذشت بايندر با بندگان حضرت اعلى خاقانى كه چون مواهب ربّانى بر جبههء جان حضرت اعلى خاقانى « 6 » رقم خلافت و جهانبانى ( 102 - ر ) كشيده بود و توقيع ملك و جلالش از ديوان افضال :
تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ
[ 3 / 26 ] رسيده . نفس بايندر بيك « 7 » هر چند سالها در مناسك طاعت دم و در مقامات اطاعت قدم زده بود ، چون تباشير صبح اقبال را مشاهده كرد كه از افق جلال جهانگيرى [ طلوع « 8 » ] خواهد كرد ، سر جحود و استنكاف از انقياد به سجود برآورد و طريق ابا [ از ] اذعان رتبت اجتبا « 9 » سپرد .
هامش
( 1 ) .F: حساد .
( 2 ) .KPF: مىخواست .
( 3 ) .P: شعر .
( 4 ) .P: مه .
( 5 ) .P: تاب + و .
( 6 ) .P: عبارت « كه چون . . . خاقانى » را ندارد .
( 7 ) .KP: بك .
( 8 ) .KPF: ندارد ، با توجه به فحواى عبادت افزوده شد .
( 9 ) .K: اصطفا .