سمت جنوب تا « 1 » نقطه سمت شمال ، بيست و چهار درجه تا « 2 » بيست و هفت درجه است .
هوايش گرم و تر و چون آباديش همهجا در كنار رودخانه واقع و هر ساله آب طغيان دارد ، لهذا چندان سالم نيست . متاعى كه به خارج برند ، مطلقا ندارد . فواكه و محصولاتش را با هند تفاوتى نيست . متاع ما يحتاج خود را از هند و بنادر در ايران مىبرند . محلّ ايالت آن ملك ، شهر حيدرآباد و قصبهء « 3 » خيرپور است . اهالى آنجا بسيار ضعيف الحال و قليل البضاعه مىباشند و حكّامش شيعى مذهب و كثير المؤنه . اكثر اهلش به دين هنود و « 4 » برخى كه از اهالى بلوچستانند ، سنّى مذهب و قليلى « 5 » شيعه در آنجا يافت مىشود .
سلاطين آل بنى عباس بر آنجا مسلّط شدند و كسان خويش را به حكومت فرستادند . جمعى از اعراب نجد و حجاز را نيز كوچانيده در ولايت بلوچستان كه قريب به آن سامان است ، نشانيدند . از قرارى كه معروفست [ 166 ] اين طايفه بلوچ كه اكنون به قطع طرق « 6 » موصوف مىباشند ، از همان طوايف اعراب نجد و حجازند . بالجمله چون حكّام آل عباس از اهالى مملكت سند خاطر جمع نبودند ، جمعى از همان طايفه اعراب بلوچ را كه از خود مىدانستند ، نوكر گرفته محافظت شهر و حاكم به عهده آنها مقرّر « 7 » گرديد .
نادر شاه افشار كه مملكت سند را با مضافات هند از محمد شاه گوركانى به مصالحت گرفت ، خدايار خان عبّاسى را كه سلفا بعد سلف از حكّام آل عباس بود ، مجددا در آنجا والى گردانيد و اختيار ايشان محوّل به ميرزا تقى خان « 8 » شيرازى بيگلر بيگى فارس گرديد كه همه ساله ماليات خود را به او تسليم نمايند .
بعد از قتل نادر شاه ، خدايار خان وفات يافت و نوبت ايالت به مير غلام شاه كه هم از آن سلسله است رسيد . چهار برادر از طايفه والپور بلوچ به قاعده مستمره ، مستحفظ شهر و حاكم بودند كه اسامى ايشان ، مير فتحعلى و مير غلامعلى و مير كرمعلى و
هامش
( 1 ) . ملى : « با »
( 2 ) . ملى : « با »
( 3 ) . ملى : « قصقبه »
( 4 ) . ملى : « هنوده »
( 5 ) . ملى : « جليلى »
( 6 ) . مجلس : « به قطع طرق اكنون »
( 7 ) . ملى : « مقر »
( 8 ) . ملى : « نقى خان »