تحمل نداشت و از مرتبهء تجمل و مقدار امكنيت خود زياد و افزون ديد ، به مظنهء تخفيف مال و سلامتى مآل ، آستان فلك مثال شاهى را قبلهء حاجات و كعبهء مرادات دانسته ، بدين عزيمت متوجه گشت .
حضرت مير عبد الكريم از تخيل خلل امور سلطنت و فساد احوال ملك و ملت به سبب آقا محمد ، متوجه آستان سد سدره مثال شد تا به ابطال مدعاى آقا محمد كوششى نمايد و به بىسرانجامى نكشد و در سلطنت شريك پيدا نشود .
حضرات عاليات امراى پادشاهى به كثرت خزاين و دفاين طرفين علم - اليقين داشتند و حصول آن را نقد خود پنداشتند . تنازع مدعيان را غنيمت شمردند و اهمال و اغفال محال دانسته ، به اعمال اخذ و استطلاب چندان غنايم از كف غنيمان ربودند كه فهم دراك از ادراك حد و تخمين آن عاجز مىآمد .
بعد از حصول نقود و وصول اين مقصود و اخذ خزاين نامعدود به تحمليات غير محصوره ، ملك مازندران را به دو بخش قسمت كردند : يك حصه را به حضرت مير عبد الكريم و يك حصه را به آقا محمد رجوع نمودند و هريكى را صد سوار جهت تحصيل بقيهء مال همراه ساخته ، روانهء مازندران گردانيدند تا آنچه تقبل كردهاند بىكسور ، به خزانهء عامره و اصل گردانند .
[ فصل بيست و يكم ] ذكر وصلت اعلاى سلطانى با ملك كاوس و آمدن صار و پيرى به حدود قزوين نوبت دوم به عزم تسخير بيهپس و شرح محاربهء شاه پادشاه با سلطان سليم شاه رومى به تاريخ سنهء عشرين و تسعمائه
چون ذات عدالت صفات اعلاى جهانبانى مظهر عنايات نامتناهى و