از اميّة بن ابى الصّلت الثّقفىّ در مدح سيف بن ذى يزن فى قصّة طويلة ( كتاب الأغانى ج 16 ص 71 - 77 ) ،
( 30 ) ص 167 س 12 ، از قصيدهايست از ابن العميد وزير معروف آل بويه ( يتيمة الدّهر ج 3 ص 18 ) ،
( 31 ) ص 172 س 4 - 5 ، بيت دوّم از جمله ابياتى است كه باخرزى در دمية القصر بابى بكر علىّ بن الحسن القهستانى ( صاحب ابيات سينيّهء مذكوره در ص 194 ) نسبت ميدهد ولى باز تصحيح و تفسير آن كما ينبغى معلوم نشد ، و بيت اوّل يعنى غيرى طوع الّلحاة الخ در دمية القصر مذكور نيست و شايد در نسخهء حاضره سقطى باشد ، مطلع ابيات اينست :
انّ شبابا و انّ خمرا * * و انّ لى فيهما لأمرا
ما انا و النّسك و التّعرّى * * و انّ زيدا و انّ عمرا
معصية اللّائمين فيها * * فهى « 1 » و كلتاهما و تمرا
يا لائمى و الملام لغو * * لأشربن ما حييت خمرا
الى آخر الأبيات ( دمية القصر للباخرزى نسخهء كتابخانهء ملّى پاريس ، عربى شمارهء 3313 ورق 160 ) ،
( 32 ) ص 174 س 17 ، اين بيت از ابو الفتح بستى است ( يتيمة الدّهر ج 3 ص 98 ) ، - ايضا س 10 ، اين بيت از قاضى ابو الحسن مؤمّل ابن خليل بن احمد البستى معاصر غزنويّه است كه در اجازهء بيت بعد گفته است ( تتمّة اليتيمة نسخهء پاريس ، ورق 575 ) ، و اجازه عبارتست از آنكه شاعر مصراع يا بيت شاعرى ديگر را تكميل نمايد يعنى به همان وزن مصراعى يا شعرى ديگر بر آن بيفزايد كه معنى متمّم مصراع يا بيت سابق باشد ،
( 33 ) ص 175 س 7 ، اين بيت از ابن دريد است و بيت قبل از آن اينست :
هامش
( 1 ) كذا فى الأصل ( ؟ ) ،