مظفر الدين شاه در محل حكومت خود .
از علماء طهران آنانيكه با عين الدوله موافق بودند يعنى مخالفت او را نداشتند حاج شيخ فضل اللّه ، امام جمعه طهران ، آقا سيد ريحان اللّه و ميرزا ابو طالب زنجانى بود سايرين عموما بر خلاف عين الدوله بودند جز معدودى از ائمهء جماعات كه لا الى هؤلاء و لا الى هؤلاء .
اين هياهو و حرارت و ضديت با عين الدوله روزبروز در ازدياد بود تا اينكه واقعه قند و علاء الدوله اتفاق افتاد بعبارة اخرى واقعهء مسجد شاه و هجرت صغرى كه تفصيل آن در كتاب دويم انشاء اللّه خواهد آمد .
شرح
قلوب عموم از اوضاع حاليه متنفر گرديده به زبان پند و موعظه و آن نطق كذائى خود بمردم ميرسانند كه بدى و خباثت بعضى باعث بدى مقصود نميشود هنوز عقلا فرصت نكردند قوانين مشروطيت را جارى كنند .
مجملا الى طبع اين تاريخ اين واعظ عليم دست از مقصود خود برنداشته و اگر العياذ باللّه مثل بعضى از مشروطهخواهان امروز اقدام بامريكه منافى با مقصودشان است فرمايند البته بعد از اين تصريح خواهد شد . عجالة دانشمندان و عقلا بوجود اين عالم و واعظ مفتخر و سرافرازند .
اللهم وفقه لما تحب و ترضى