چهار ميلى غربى سرتوك ، در امتداد ساحل اثر خرابههاى قلعهء روسى مشهود است كه شايد مكانى است كه استنكار ازين بسال 1668 آخرين مقاومت را قبل از ترك گفتن ايران نمود و يا قلعهايست كه كنت وينوويچ در 1781 بنا كرده . درن ميگويد كه اسم آنجا اروس قلعه و آن محل سابقا جزيرهاى بود .
« 88 » چهار امام همان فريده يا قصبهء ساحلى چارمان يا چهارمان مىباشد كه سابقا شارمان يا شارمام نام داشته و ولاش ، به او را در آنجا بقتل رسانيد .
« 89 » در داغمرز بما گفتند كه سرخ ديم هم چراگاهى بود كه در نزديكى آن دو تپه يكى سنگ تپه و ديگرى باديان تپه قرار داشته .
« 90 » ده كوسان كه كنار رودخانهء كوسان است در چهار ميلى غربى اشرف مىباشد . ابن اسفنديار مينويسد كوسان در پاى قلعه آب دارا واقع بود . اين قلعه بدون شك همان قلعهء دارا ( دزدارا ) است كه نزديك آن قريهء مرزبان آباد واقع بوده و گفتهاند طوس نوذر كه فرمانده لشكر كيخسرو بود قصبهاى در پنجاه هزار ساخت در محلى كه معروف به كوسان بود و آن را طوسان ناميد . محل قلعهاى كه او ساخته بود ، هنوز تا زمان ابن اسفنديار در هنگامى كه لومان دون خوانده ميشد معلوم بود .
كيوس جد به او ( باقر ) در اين نقطه آتشكدهاى ساخت . كوسان در قرن نهم اقامتگاه سادات بابلكانى بود .
« 91 » گلمن ميگويد آن قسمت از شمال ايران محصول پرتقال و ليمو ندارد و درختان اشرف را شايد شاه عباس از هندوستان آورده ولى معروف است كه پرتقالهاى مازندران در زمان نصر بن احمد سامانى ( وفات 330 هجرى قمرى ) وصف شده .
بيهقى در سال 426 ه صحبت از باغهاى پرتقال و ليمو كه در مازندران ديده بود ، نموده است .
« 92 » به اين اسامى ميتوان خرابههاى مسجد ميرزا مهدى اشرفى و مدرسهء
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 244
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص٢٤٤