معروف بود . او معتقد است كه ليوت يا لفوت همان لبس يا لبوتس قديم و محلى است كه امير محمد بن سلطان شاه لاودى و سلطان حسن لاودى نام خود را از آنجا گرفتهاند .
« 73 » در اين ناحيه در دهكدهء ماووج كوه فريدون ايام كودكى خود را گذرانيده . لفور بگفتهء ظهير الدين در دامنهء سوادكوه است . سكنهء آنجا تابستان را در سوادكوه كه چراگاه گلههاى آنهاست بسر مىبرند و مردم سوادكوه نيز زمستان را به لفور كه در آنجا صاحب مراتعاند ميروند . كياهاى بيستون كه از نجباى سارى بودند ، در لفور و سوادكوه املاكى داشته و در آن حدود اقامت مينمودهاند . ابن اسفنديار اسم فيروز آباد را در لفور ذكر كرده است .
« 74 » فرح آباد كه سابقا به تبونه معروف بوده و بوسيلهء شاه عباس در 1020 هجرى قمرى ساخته شد .
« 75 » مكنزى مينويسد راه فرح آباد در ساحل غربى رودخانهء تجن قرار دارد .
در سمت مشرق آن حميد آباد است كه مسكن كردها و ايل جهان بيگلو بود . در سمت چپ آن محلى است بنام سوته . بعلاوه محل ديگرى هست موسوم به اسفندين كه در آنجا تپهاى وجود داشته . سپس او بدهكدهء آبمال و محلهء اكند رسيده است .
« 76 » در اين امامزاده سلطان محمد طاهر فرزند امام موسى كاظم مدفون است كه كتيبهاى بتاريخ ( 875 هجرى ) حاكى است كه ساختن آن بنا بوسيلهء امير مرتضى - الحسينى ( پسر سيد على و نوادهء سيد كمال الدين بن مير قوام الدين آملى ) شروع گرديد و پس از او پسر او محمد و بعد از وى هم پسرانش عبد الكريم و عبد الرحيم بساختن آن پرداختهاند . اين بنا در زمان امير رضى الدين حسينى باتمام رسيد نام استاد بنا مولانا شمس الدين بن نصر اللّه المطهر است .
« 77 » ظهير الدين مينويسد امامزاده امام دادرس نزديك سارى و سر راه آمل
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 241
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص٢٤١