آن جلگه در نتيجه به كوشك دشت معروف گرديد و خرابههايى كه در آنجا تا پنج قرن پس از آن وجود داشته ، خرابههاى قلعه على بن كامه بود .
« 53 » اين مسجد قديمى داراى چشمهاى بود كه آبش از كوه ونداد اميد ميآمده .
« 54 » غير از اسامى محلات و عمارات آمل كه قبلا مذكور شد ، اماكن ذيل هم بوده : گارگازر « محل رختشويان » و كوشك جاوهلى ، قصرى كه شاه اردشير آن را با خاك يكسان كرد ( اواخر قرن 13 ) و همچنين ميدان رودبار باقلى پزان .
« 55 » گملن كه در 1771 مسيحى به آمل سفر نموده بود ، مينويسد « معلوم مىشود كه آمل از تمام بلاد ديگر ابران بيشتر استحكام داشته زيرا ارك آن مخصوصا هنوز موضع مستحكم خوبى است و برج و باروهاى آن كه از هر سو آن را جهت دفاع آماده ساخته ، در كمال صحت است . »
« 56 » اين پل اصلا بوسيلهء يكى از شيخ الاسلامهاى سابق آمل در اوايل قرن 18 مسيحى ساخته شد . در اوايل قرن 19 ميرزا شفيع وزير مازندران آن را تعمير كرد .
« 57 » محله گورك ، باغبان محله ، خوشواش محله و اردشت محله و گالش - خيل كه ملگونف نام برده بدون شك از محلات مزبور است راجع به محله تجنه جار كه مسجد گلشن در آنجا بوسيلهء سيد زبدر ( ؟ ) ساخته شد راهنماى من اطلاعى نداشت . گملن در 1771 گفته است كه آمل هشت محله داشت بقرار زير : محله مشائيها ، رودگر محله ، چناربن ، كهنه مسجد ، آهنگر محله ، كاردى محله ، درزى محله و باجلو .
« 58 » مقبرهء اصلى مير قوام الدين را اسكندر شيخى كه امير تيمور بعد از غارت
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 236
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص٢٣٦