متخلص به « جعفر » و معروف به « ميرزا جعفر آصفخان » از رجال معروف و مقتدر دولت گوركانى هند و در همان حال از شاعران و منشيان زبردست عهد خود بود كه نزد اهل ادب چه در ايران و چه در هند بصفاى طبع و حسن گفتار شهرت داشت تا بجايى كه سخنشناسان معاصرش « نورنامهء » او را بعد از خسرو و شيرين نظامى سرآمد همهء منظومهاى همسان آن مىدانستند .
پدرش ميرزا بديع الزمان از جانب شاه تهماسب صفوى وزارت كاشان داشت و به همين سبب ميرزا جعفر مدتى از جوانى خود را در كاشان گذرانيد .
عمش ميرزا غياث الدين على بن آقا ملا بهند رفت و در خدمت جلال الدين اكبر بمقامهاى بلند و بمرتبهء آصفخانى رسيد .
ميرزا جعفر در قزوين ولادت يافته همانجا به تحصيل ادب و دانشهاى عهد خود خاصه علم سياق پرداخت و شاعرى آغاز كرد و بتتبع ديوانهاى استادان سرگرم شد و از آن جمله در اندك روزگارى ديوان ميرزا شرف جهان قزوينى ( م 968 ه ) را غزل بغزل تتبع نمود و در همان حال با شاعران مقدم بر خود كه در قزوين بسر مىبردند مانند ميرزا سلمان حسابى و ضميرى اصفهانى
هامش
- * هفت اقليم ، تهران ج 3 ، ص 171 - 175 ، و دربارهء نيايش آقا ملا ، ص 176 .
* عالمآراى عباسى ، تهران 1350 ، ص 182 .
* منتخب التواريخ بداؤنى ، ج 3 ص 216 .
* تذكرهء نصرآبادى ، ص 53 - 55 .
* مآثر الامرا ، ج 1 ، كلكته 1880 ، ص 107 - 115 .
* بهارستان سخن ، ص 439 - 442 .
* عرفات العاشقين تقى الدين اوحدى ، خطى .
* تذكرهء ميخانه ، متن از 155 تا 160 ، حاشيه از 160 تا 164 .
* نتايج الافكار ، ص 155 - 156 .
* آتشكده ، تهران ، ص 1156 - 1157 .
* رياض الشعراء واله داغستانى ، خطى .
* ضميمهء فهرست نسخههاى خطى فارسى در كتابخانهء موزهء بريتانيا ، ص 200 - 201 .