و سنت من است . خداوند خودش را با وارث توصيف مىكند زيرا پيامبران هم همگى به خداى تعالى بر مىگردند . در آيه فرمود :
وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
- آل عمران / 180 و
وَ نَحْنُ الْوارِثُونَ
- الحجر / 23 وارث بودن خداى تعالى روايت شده است كه
« انه ينادى
لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ
فيقال
لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
» .
در قيامت ندا مىدهد كه امروز مالك كيست گفته مىشود كه همه از آن خداى يگانه قاهر است .
ورثت علما من فلان - يعنى از او بهره بردم . در آيه فرمود :
وَرِثُوا
الْكِتابَ - الاعراف / 169 و
أُورِثُوا
الْكِتابَ مِنْ بَعْدِهِمْ - الشورى / 14 و
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ
- الفاطر / 32 و
يَرِثُها
عِبادِيَ الصَّالِحُونَ - الانبياء / 10 بدرستى كه وراثت حقيقى آن است كه براى انسان بدون بازخواست و محاسبه حاصل شود و بندگان صالح خداوند چيزى از دنيا بدست نمىآورند حاصل نمىكنند مگر به اندازهاى كه واجب باشد و در زمانى كه لازم و واجب باشد و به صورتى كه واجب شود كسى كه مال دنيا را با اين شرايط بدست آورد ، محاسبه نمىشود و عقوبت هم نمىبيند بلكه چنان دنيائى براى آنها پاك و بخشيده شده است چنان كه روايت شده است كه :
« من حاسب نفسه في الدّنيا لم يحاسبه اللّه فى الآخرة » .
يعنى كسى كه در دنيا از روى حساب خشنودى خدا خود را مراقبت مىكند خداوند در قيامت محاسبهاش نمىكند .