و آيه
إِذا ناجَيْتُمُ
الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً - المجادله / 12 « 1 » نَجْوَى - در اصل مصدر است - در آيه گفت :
إِنَّمَا النَّجْوى مِنَ الشَّيْطانِ
- المجادله / 1 و
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى
- المجادله / 8 و گفت :
وَ أَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا
- الانبياء / 30 « 2 » اين آيه آگاهى ميدهد بر اينكه ستمگران به هيچ روى اظهار سخن
هامش
( 1 ) تمام مفسرين در مورد آيه فوق كه ميگويد اگر ميخواهيد با پيامبر نجوى كنيد ابتدا بايستى صدقهاى به فقرا بدهيد نوشتهاند بعد از نزول اين آيه كه در پايان آن ميگويد اين صدقه دادن براى شما بهتر و پاكتر است ، كه شما را از سؤال بى جا و از بخل بر كنار ميدارد و اگر تمكن نداشتيد خداوند آمرزنده و مهربانست » .
قاضى بيضاوى مينويسد آيهاى كه فقط على بن أبي طالب عليه السّلام به مفاد آن عمل كرد همين آيه است و هيچ كس ديگر به آن عمل نكرده كه ايشان با بخشيدن دراهمى چندين بار موفق به سخن آرام با پيامبر خدا شد . ( انوار التنزيل سوره مجادله ) .
( 2 ) آيه فوق اوايل سوره انبياء است كه خداوند حالات اخلاقى و انديشههاى پوچ ستمگران را بازگو مىكند ميفرمايد : « روز حسابرسى مردم بسيار نزديك است اما آنها در اثر غفلت و بىخبرى از آن حقيقت رو گردانند ، اين مردم تمام سخنان را ميشنوند اما در - اثر لهو و لعب آنها را باور ندارند ، خبر قيامت را شنيدند باز دلهاشان به لهو و سرگرمىهاى باز دارنده از حقايق متوجه است و اين مردم ستمكار پنهانى و با نجوى به يكديگر ميگويند مگر اين شخص بشرى همانند ما نيست چرا شما كه مردمى دانا هستيد سخنان و كار او را معجزه ميشماريد بگو خداى من تمام سخنان را در جهان ميداند زيرا -هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» .