الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ
- النجم / 32 ) .
در اين آيه خداوند براى نيكوكاران لغزشهاى كوچك را مىبخشد و اين معنى همان است كه ميگوئى - أَلْمَمْتُ بكذا - يعنى پائين آمدم و بدون كار و عمل به او نزديك شدم - زيارته إِلْمَامٌ - يعنى كم ديدار است .
يا واژه - لَمْ - به صورت حرف در ماضى منفى به كار ميرود ( ماضى نقلى )
هامش
كنيم - حالا كه خدا بشما داده به ديگران كمك كنيد - مگر او ثروت و مال و سود حلال را از راه حرام بدست نياورده و حق محرومان را غصب نكرده و مىبينيم خداوند هم آن تكاثر و گنجينه و مال و منال را باطل ميداند ، ميگويد « اما اين انسان همين كه در آزمايشگاه زندگى و خدائى بهره كمى دريافت كرد ميگويد خداوند مرا اهانت كرده يا همين كه بيش از نيازش زر اندوزى كرد كه در حقيقت از كرم و نعمت حق كه آفريده است بهرهمند شده ميگويد خداوند مرا اكرام كرد .
حاشا كه چنين نيست زيرا كسانى كه يتيمان را ( امروز خانواده شهدا ) را اكرام نكردهاند و براى سير نمودن و رفع فقر محرومين ، ديگران و خود را ترغيب نكرده اما در مقابل ارث و بازمانده ديگران را بطور كامل مىخورد و مال و ثروت را با عشق و شهوت شديد مىپرستد و دوست ميدارد . . . اما آن روزى كه جهنم ظاهر شود اين انسانها متوجه كارهاى دنياى خويش ميشوند و با حسرت ميگويند اى كاش در دنيا براى امروز كار خيرى ميكرديم » .
پس -لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى- براى هر انسانى چه از نظر مادى و چه معنوى به اندازه زحمت و سعىشان نتيجه هست و نعمت و رزق و عناى معنوى و عزت حقيقى از آن پيامبران ، اولياى خدا ، دانشمندان پارسا ، زحمتكشان خداپرست است نه اينكه فرعونوار به موسىهاى هر زمان بگوئيم اگر تو خدائى هستى چرا دستياره طلا ندارى لباس ژنده بر تن دارى او عزت و بزرگى را در كاخ و ثروت .