قرن هشتم هجرى است . ولادت او در اوايل قرن هشتم در خجند ماوراء النهر اتفّاق افتاد « 1 » و بعد از گذرانيدن دوران جوانى از آن شهر به سفر حج رفت و هنگام مراجعت در تبريز رحل اقامت افگند و در ظلّ حمايت سلطان حسين جلاير قرار گرفت و بفرمان او باغ و خانقاهى در « وليانكوه » تبريز برايش ترتيب يافت كه در آن سكونت گزيد و چون در تصوّف كامل عيار و در ارشاد نافذ الكلمه و در زهد و تقوى مشار بالبنان و در شعر و ادب استاد بود به زودى مورد اقبال خلق قرار گرفت و پيروان بسيار و مريدان وفادار از خواصّ و عوام حاصل كرد و بتبريز دل بست و بباغ و خانقاهى كه سلطان جلايرى براى او ساخته بود تعلّق خاطر يافت « 2 » . امّا چنان كه مىدانيم وضع آذربايجان بعد از مرگ سلطان اويس ، در دوران سلطان حسين جلاير ( 776 - 784 هجرى ) و سلطان احمد ( 784 - 813 هجرى ) پسران شيخ اويس بن شيخ حسن ايلكانى بر اثر كشاكش ميان امرا و سرداران جلايرى از يكطرف و دستاندازى مظفريان و امراى قبچاق و تركمانان از طرف ديگر ، سخت آشفته بود . از آن جمله بود نهب و غارت سپاهيان غياث الدين توقتمش خان فرمانرواى قفچاق
هامش
- از صفحهء پيش
* تذكرهء هفت اقليم نسخهء خطى
* آتشكدهء آذر چاپ بمبئى ، ص 346
* فهرست مدرسهء عالى سپهسالار تأليف آقاى ابن يوسف شيرازى ج 2 ، ص 663
* فهرست كتابخانهء مجلس ج 3 ، تأليف آقاى ابن يوسف شيرازى ص 390
( 1 ) - وى يك جا به نماز صد سالهء خود اشاره مىكند و مىگويد :چو ديدم قبلهء روى تو صد ساله نماز خود * به محراب دو ابرويت قضا كردم قضا كردمو چون وفاتش چنان كه خواهيم ديد در حدود سال 803 اتفاق افتاده پس قاعدة بايد در اوايل قرن هشتم متولد شده باشد حتى اگر تعبير « نماز صد سالهء » او را از تعبيرات مبالغهآميز تصور كنيم .
( 2 ) -زاهدا تو بهشت جو كه كمال * وليانكوه خواهد و تبريز