فصل هشتم وضع فواحش و روسپىخانهها بعد از اسلام
از دورهء بنى اميه به بعد درنتيجهء سرازير شدن سيل غنائم و مالياتها از خاور ميانه و شمال افريقا ، به مركز خلافت ( يعنى بغداد ) طبقات حاكم و فرمانروا ، تعاليم مذهبى را فراموش كردند و به عياشيها و مفاسد گوناگون روى آوردند ، و انواع شهوترانى و مى - گسارى در بين مسلمانان متنعم و منحرف راه يافت . در ايران از ديرباز « پارسيان و مسيحيان تاكستانهاى معروف داشتند و در تهيهء بهترين شراب با يكديگر رقابت مىكردند ؛ روى شيشههاى شراب لاك و مهر شده ، مشخصات شراب و سال و عمر آن ذكر مىشد . . . با اينكه نوشيدن شراب در اسلام ممنوع بود ؛ حنفيها راه شرعى براى استفاده از شراب پيدا كرده بودند ، و اين تدبير براى بسيارى از ميگساران فوزى عظيم و توفيقى بزرگ بود .
در خرابات و ميخانهها ، خوانندگان زن و مرد ، بازيگران و نوازندگان نى و زنگيان و كوليها وسايل تفريح خاطر مشتريان را فراهم مىكردند . . . و عدهيى از مردم با ميل و علاقهء فراوان به اين مكانهاى تفريحى روى مىآوردند . . . غير از ميخانهها كه « ابن المعتز » شاعر معروف ، آنها را بهشت موقتى خوانده است ، در داخل باغهاى بزرگ مصفا نيز محلهايى براى وقتگذرانى ، عياشى و تفريح مردم پيشبينى شده بود . . . » « 1 »
خرابات در ايران
عنوان « روسپىخانه » براى محل اقامت زنان فاحشه و طبعا محل فسق و فجور زنان هرجايى علم شده است و در بلاد و شهرهاى بزرگ ، « خرابات نهادن » عبارت از فاحشه نشاندن بود كه در اسلام مذموم بوده است . رشيد الدين فضل اللّه در تاريخ مبارك غازانى مىنويسد : « كه چون جماعت خراباتيان ، كنيزكان را كه از اطراف مىآوردند به بهاى موافقتر از ديگران مىخريدند ، اكثر تجار در فروختن
هامش
( 1 ) - ر . ك : زندگى مسلمانان در قرون وسطا ، پيشين ، ص 261 به بعد ( به اختصار ) .