در آيات :
وَ لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً
64 / مائده .
وَ أَكْثَرُهُمْ
لِلْحَقِّ كارِهُونَ 70 / مؤمنون .
بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ
24 / انبياء .
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً
149 / بقره .
وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً
1 / نساء .
وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ
109 / بقره .
و آيات فراوان ديگر در اين معنى و گفت :
بِفاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ
: 51 / ص به اعتبار غذاهاى دنيايى ، ميوههاى بهشتى را فراوان و زياد قرار داده است .
كَثْرَة : اشاره به عدد تنها نيست بلكه به فضل و برترى هم دلالت دارد ، مىگويند :
عددٌ كَثِيرٌ و كُثَارٌ و كَاثِرٌ : اعداد زياد .
رجلٌ كَاثِرٌ : وقتى است كه كسى مالش فراوان باشد ، شاعر گويد :
و لست بالأَكْثَرِ منهم حص * و إنّما العزّة لِلْكَاثِرِ « 1 »
مُكَاثَرَة و تَكَاثُر : چشم هم چشمى و معارضه كردن در افزونى مال و بزرگى ،
هامش
( 1 ) تو از جهت عدد و شماره بيشتر از آنها نيستى و جز اين نيست كه بزرگى ظاهر براى كاثر و مالدار است ، شعر از اعشى است و واژه اكثر در اينجا به معنى كثير و زيادى عدد و نفر است نه به معنى زيادتى در فضيلت زيرا ( ال ) بر سر اين گونه كلمات نشانه و دلالت بر فزونى عدد و مقدار است . ( لسان العرب 5 / 132 ) .