اين بودند كه اكبر شاه را به طرف خود بكشند ، مىگويد مرتاضان « ملك افرنجه » انجيلى پيش اكبر شاه آوردند و سعى در ترويج « نصرانيت » كردند . اكبر شاه شاهزاده مراد ، پسر دوّم خويش ، را امر كرد : « سبقى چند تيمّناً از آن بخواند و شيخ ابو الفضل به ترجمهء آن مأمور گشت » و به جاى « بسم اللّه » اين فقره بود كه « اى ناى وىژژ و كرستو » و شيخ فيضى مصرع دوم چنين گفت : « سبحانك لا سواك يا هو » « 1 » .
و نيز شيخ ابو الفضل دستور اكبر شاه مبنى بر « . . . از ايّام سلطنت حضرت جنّت آشيانى همايون پادشاه اگر كسى را در خاطر چيزى مانده باشد درج نمايد و به نام نامى ما تمام سازد » را به بايزيد بيات مؤلّف تذكرهء همايون و اكبر رسانيد . « 2 »
غير از اين كتابها ، مرحوم دهخدا كتابى به نام موارد الكلام را منسوب به شيخ ابو الفضل دانسته كه مانند كتاب تفسير شيخ فيضى بدون نقطه است . ولى قدر مسلّم اين است كه اين ادعا اشتباه است . چون تمامى تذكرهنويسان تأليف اين كتاب را جزو آثار تأليفى شيخ فيضى ، برادر شيخ ابو الفضل ، دانستهاند و در شرححال و آثار شيخ فيضى بدان اشاره خواهد شد .
آيين اكبرى
دومين كتاب گرانقدر شيخ ابو الفضل آيين اكبرى است كه به دستور اكبر شاه در اوضاع جغرافيايى هند و شرح كشوردارى امپراطورى وسيع شاه گوركانى در 1006 ق ، برابر با سال 44 الهى ، تأليف آن آغاز شده است .
هامش
( 1 ) . منتخب التواريخ ، چاپ سنگى ، بمبئى ج 2 ، ص 260 .
( 2 ) . اين تذكره در 1360 ق . به اهتمام محمّد هدايت حسين در كلكته به چاپ سنگى رسيده است .