كه اين پيمانى بود از رسول خدا ( ص ) بر عهده پدر و برادر و عمويت . خداوند از گروهى كه ميان ساكنان آسمانها شناخته شدهاند ولى فرعونهاى اين امت آنان را نمىشناسند پيمان گرفته است كه اين اعضاى پراكنده و پيكرهاى خونين را گرد آورند و به خاك سپارند ؛ و در اين دشت بر قبر پدر تو پرچمى به پا مىكنند كه گذشت روزگار آن را كهنه نمىكند ، و هر چه پيشوايان كفر و پيروان گمراهى در محو و نابودى آن بكوشند ، نشانهاش آشكارتر و نفوذش بيشتر مىگردد .
پس از آن كه سپاه عمر سعد پليد كربلا را ترك گفت ، گروهى از قبيله بنى اسد كه در غاضريه و در نزديكى قتلگاه سيد الشهدا و يارانش سكونت داشتند ، آمدند و بر آن پيكرهاى خونين نماز خواندند و در جايى كه هم اينك ، و براى هميشه روزگار ، زيارتگاه مؤمنان است به خاك سپردند .
سبط بن جوزى گويد : بنى اسد يك روز پس از كشته شدن حسين و يارانش ، پيكرهاشان را به خاك سپردند . « 1 »
زهير بن قين از كسانى بود كه همراه سيدالشهدإ به شهادت رسيد . همسرش كفنى را به غلام او به نام شجره داد و گفت : برو و آقايت را كفن كن . شجره رفت تا زهير را كفن كند ، اما هنگامى كه سيد الشهداء را برهنه ديد با خود گفت : نه به خدا ! در حالى كه حسين برهنه است من آقايم را كفن نمىكنم . سپس حسين ( ع ) را كفن كرد و برگشت و كفن ديگرى گرفت و زهير را كفن پوشاند . « 2 »
امام حسين ( ع ) را در جاى كنونى به خاك سپردند و براى ديگران ، گودال بزرگى در پايين پاى ايشان كندند و همهء خاندان و يارانش را به خاك سپردند ، بجز عباس بن على كه چون در راه غاضريه و دور تر از ديگران به شهادت رسيده بود ، در همانجا دفن شد .
هامش
( 1 ) - مسعودى نيز روايتى را قريب به همين مضمون نقل كرده ( مروج الذهب ، ج 3 ، ص 63 ) و گفته است كه ساكنان غاضريه حسين و يارانش را پس از يك روز به خاك سپردند .
اما من ( نويسنده ) خاكسپارى شهيدان در روز يازدهم محرم را بسيار بعيد مىدانم . زيرا عمر سعيد پليد در عصر اين روز كربلا را ترك گفت و مردم از ابن زياد و دار و دستهاش در ترس بودند . بنابر اين همانطور كه ميان مردم روزگار ما مشهور است درست اين است كه شهيدان را سه روز پس از شهادت دفن كردند .
( 2 ) - نيز ر . ك . طبقات الكبرى ، ج 8 ، ص 64 / أ .