نامهء مولانا احمد تفتازانى از هرات بسلطان بايزيد خان ثانى
شيخ الاسلام مولانا سيف الدين احمد تفتازانى پسر قطب الدين يحيى بن مولانا محمد بن سعد الدين تفتازانى است . مردى بود دانشمند و در تفسير و فقه و حديث بسيار متبحر و بقول صاحب حبيب السير ( ( از اكثر علماء زمان افضل ) ) . مدت سى سال وى در خراسان بساط درس و ارشاد داشت تا در سال 916 ، در ماه رمضان ، بجرم تسنن بفرمان شاه اسماعيل صفوى كشته شد ( رجوع شود بحبيب السير ، جزو سوم از جلد سوم ص 343 و رجال حبيب السير 198 )
يا ايها النسيم اذا سرت مقصدى * بلغ تحيتى و سلامى و عودتى
وسيلهاى كه فقيران نيازمند و مخلصان مستمند ببارگاه عزت پناه سلاطين جمجاه و سرادقات حشمت خواقين عظمت دستگاه فرستاده ، بوساطت آن خود را ذرهوار مذكور خاطر آفتاب انوار ايشان سازند ، جز ذريعهء دعا و واسطهء ثناء بىشوب ريا چه تواند بود ، فلاجرم دست اعتصام بدين عروة و ثقاى بلا انفصام زده ، قوافل ادعيهء طيبه و رواحل اثنيهء زكيه كه از فرط خلوص عقيدت و كمال نزهت سريرت انبعاث يافته باشد ، در هنگام
« تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً
« 1 »
»
ببارگاه استجابت آيت
« ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
« 2 »
»
مقارن تضرع و ابتهال و مجامع تخشع و سؤال ، روى نياز بر زمين و دست دعا بر آسمان ارسال داشته ، ازدياد مواد خلافت و سلطنت و مزيد جمعيت دنيا و آخرت اعلى حضرت سكندر رايت دارا درايت كيوان رفعت سپهر مرتبت ، خسرو بارگاه
هامش
( 1 ) - سورة الانعام 63
( 2 ) - سورة المؤمن 60