دياربكر منصوب شد . و پس از آن در نواحى قفقاز به فتوحاتى نايل آمد و در سال 438 ه 1047 ميلادى گنجه را بگرفت و با ابراهيم ينال به ارزنة الروم ( ارزروم ) حمله آورد و ديرى نگذشت كه هر دوى ايشان بر طغرل سر به طغيان برداشتند ، ابراهيم ينال دستگير و مطيع شد ولى قتلمش به طرف غرب گريخت و ديگربار در 449 ه ( 1058 ميلادى ) با ابراهيم ينال سر به عصيان برداشت . قتلمش با او متحد شد . در سال 452 ه ( 1061 ميلادى ) ابراهيم بقتل رسيد و قتلمش فرماندهى تركمانان را به عهده گرفت . و در آذربايجان و عراق عجم دعوى استقلال نمود . طغرل سپاهى براى دفع او بفرستاد و قتلمش در قلعهء گردگاه تا هنگام مرگ طغرل تا سال 455 ه ، 1063 ميلادى در محاصره بود . چون خبر مرگ طغرل را بشنيد از آنجا به رى رفت و دعوى سلطنت كرد و آن شهر را محاصره نمود . آلب ارسلان با لشكرى بدفع او حركت كرد . در جنگ سختى كه بين آن دو در ناحيهء رى درگرفت قتلمش بقتل رسيد و برادر و پسر بزرگش اسير شدند 455 ه ، 1063 ميلادى .
پس از شكست رومانوس در نبرد ملاذگرد جنگهاى خانگى در دولت بيزانس ايجاد شد و ميشل يكى از سرداران روم در قسطنطنيه دعوى سلطنت كرد . ( 1067 - 1078 م ) آلب ارسلان نيز در خوارزم در ربيع الاول سال 465 ه بقتل رسيد . و سلطنت بر پسرش ملكشاه سلجوقى ( 465 - 485 هجرى قمرى ) مسلم گشت . سليمان پسر قتلمش بفرمان ملكشاه به آسياى صغير رفت و به فتوحاتى در آن نواحى مشغول شد و چون امپراطور رومانوس كه آلب ارسلان با وى پيمان صلح 50 ساله بسته بود حيات نداشت ديگر اخلاقا مانعى براى پيشرفت سليمان و لشكرش در آن سرزمين به نظر نمىرسيد .
ميشل كه درين زمان امپراطور قسطنطنيه بود ، از هجوم تركان سلجوقى به آسياى صغير بوحشت افتاد و از پاپ گريگورى هفتم براى جلوگيرى از سيل تركان سلجوقى يارى خواست .
چون سلطان ملكشاه سلجوقى از فتوحات سليمان در آسياى صغير آگاه شد ، او را رسما در سال 470 هجرى از طرف دولت سلجوقى به فرمانروايى آسياى صغير تعيين كرد . تركان سلجوقى در مدتى بسيار كوتاه بر آناطولى مسلط شدند . در سال 1080 م سليمان تا شهر كيسيكوس
Cysicus
كه امروز ايزنيك
iznik
خوانده مىشود و سپس نيقيه
Nicaea
را و پس از آن نيقوميديه
Nicomedia
و بعد خلقيدونيه
Chalcedone
و سرانجام كريسوپوليس
Chrysopolis
يا غازىكوى امروز را كه بر ساحل آسيائى درياى مرمره قرار داشت تسخير كردند . ديرى نگذشت كه تركان سلجوقى در غربىترين ناحيهء آناطولى به بغازچاناك قلعه رسيدند .
سليمان شهر نيقيه را كه از بلاد مسيحى آسياى صغير بود و در جنوب اسكودار حاليه قرار داشت به پايتختى برگزيد و اين امر اضطراب غريبى در دولت بيزانس و قلوب