( ملاذگرد ) در 464 هجرى مطابق با 1071 ميلادى آغاز مىشود .
در سال 462 هجرى امپراطور روم شرقى رمانوس ديوجانس
Rmanos Diogenes
چهارم ( 1068 - 1071 م ) با لشكرى عظيم به شهرهاى شام بتاخت و لشكر اسلام و سپهسالار ايشان امير مرداسى حلب يعنى محمود بن صالح را مغلوب ساخت . و محمود كه تا اين تاريخ خود را فرمانبردار خلفاى فاطمى مصر مىخواند ، چون دولت فاطميان را در انحطاط ديد از ايشان روى گردانيد و در سال 463 هجرى در حلب بنام قائم بامر اللّه عباسى و آلب ارسلان خطبه خواند و در همين تاريخ بود كه در مكه و مدينه نام مستنصر فاطمى را از خطبه انداختند و بجاى آن قائم و آلب ارسلان را گذاشتند .
با آنكه محمود بن صالح خود را فرمانبردار او خوانده بود آلب ارسلان به ولايت حلب آمد و از محمود خواست كه به پيشگاه او حاضر شود . محمود از اين كار سر باز زد ، سلطان به محاصرهء حلب پرداخت ، سرانجام محمود چارهاى جز تسليم نديد و با مادر خود به حضور آلب ارسلان رسيد و سلطان او را به وساطت مادرش ببخشود و حلب در 463 بدست سلجوقيان افتاد .
رومانوس ديوجانس براى استرداد بلاد از دست رفتهء ارمنستان و حدود شرقى ممالك خود كه مسخر سلجوقيان شده بود ، با 200 هزار سپاهى از يونانيان و گرجيان و مردم بلغار و روس و فرانسه به آسياى صغير آمد و در شهر منازكرت ما بين درياچهء وان و ارزنة الروم ( ارزروم ) در شمال اخلاط اردو زد .
بايد دانست كه پيش از اين تاريخ سلجوقيان توانسته بودند ، اميران محلى ولايات ارمنستان و گرجستان و ابخاز « 1 » را كه از دولت بيزانس اطاعت مىكردند تحت فرمانبردارى خود آوردند و تفليس و آنى و قارص را كه از نظر لشكركشى اهميت بسيار داشت بدست بگيرند .
بفرمان سلطان آلب ارسلان و با صلاحديد شوراى جنگى قمش تكين و افشين و احمد شاه و سالار خراسان كه از سرداران بنام زمان خود محسوب مىشدند ، مأموريت يافتند تا فتوحات سلجوقى را در سرزمينهاى روم شرقى گسترش دهند . افشين در سال 1067 ميلادى تا ملاطيه پيش رفت و بىآنكه با لشكر منظمى از روميان تلاقى كند ، شهر قيساريه ( قيصريه ) كرسى
هامش
( 1 ) - اكنون ابخازيا نام دارد و از جماهير خودمختار شوروى است كه در شمال غربى و جنوب شرقى گرجستان واقع است و كرسى آن شهر سوخومى مىباشد . اين ناحيه در قديم مسكن قوم ابخاز بود . اين قوم در زمان يوستينيانوس امپراطور روم مطيع دولت روم شده به مسيحيت گرويدند ( 550 م . ) و سپس آن كشور بدست اعراب اشغال شد و مدتى نيز مطيع امراى گرجستان بودند . در قرن شانزدهم ميلادى ابخاز تحت تسلط دولت عثمانى درآمد و اسلام جاى مسيحيت را گرفت . ( دايرة المعارف فارسى ) .